فهرست کامل اسم پسر با الف

نام یا اسم پسر اصیل که با حرف الف شروع شود از ریشه‌های فارسی، ترکی، کردی، عربی، اوستایی-پهلوی، عبری، یونانی و ارمنی به همراه معنی اسم.

انتخاب اسم پسرانه با حروف الفبا

اسم پسر بر اساس حروف الفبا
برای آشنایی با دیگر اسامی پسرانه زیبا با توجه به اینکه اسم مورد نظر شما با چه حرفی آغاز شود، می‌توانید از جدول زیر استفاده کنید.

ستاره |‌ سرویس مادر و کودک – نامگذاری یکی از بزرگترین دغدغه پدران و مادران قبل از تولد فرزندشان است. راحت تلفظ شدن، با مفهوم و معنا بودن، هماهنگی با دیگر اسامی اعضای خانواده، سازگار با عرف جامعه و محل زندگی و… از جمله عوامل تاثیر گذار در انتخاب اسم پسر است. با توجه به این موضوع و علاقه والدین به انتخاب اسمی شایسته برای فرزندان، گلچینی از زیباترین اسامی پسرانه که با حرف الف آغاز می‌شوند را جمع آوری کرده‌ایم.

اسم پسر با الف

 

پیشنهاد ستاره برای انتخاب اسم پسر با الف :

 

ارشیا | اروند | اشکان | ارمیا | الیا | ایلیا | احسان | ادیب | ارشاد | اسامه | امین | اوستا | اهورا

 

اسم پسر با الف فارسی

اترک /atrak/
معنی: نام رود مرزی ایران در شرق که به دریای خزر می‌ریزد

اخشاد /akhshaad/
معنی: نام پادشاه فرغانه

اخشید /akhshid/
معنی: شاه شاهان ، از نامهای ; مازندرانی در قرون گذشته

ادیان /adyaan/
معنی: کنایه از مرد درشت هیکل و قوی، مرکب تندرو و فربه

ارباد /arbaad/
معنی: نام یکی از سرداران داریوش سوم پادشاه هخامنشی

ارتا آریا /arta aaria/
معنی: مرکب از آرتا (راستی و درستی) + آریا، آریایی درستکار، نام پسر خشایار پادشاه هخامنشی

ارتافرین /artaafarin/
معنی: نام برادر داریوش پادشاه هخامنشی

ارجمند /arjmand/
معنی: گرامی و عزیز، دارای قدر و منزلت، محترم، بزرگوار، شریف، قیمتی، گرانبها، مهم، بااهمیت، عالی

ارد /orod/
معنی: نام دو تن از شاهان اشکانی

اردوان /ardavaan/
معنی: نگهبان درستکاران، نام پنج تن از شاهان ایرانی از سلسله‌ی اشکانی

ارشاک /arshaak/
معنی: (در بعضی از منابع) دلیر مرد و مبارز، نام مؤسس سلسله‌ی اشکانی که به اشک اول مشهور است .

ارشام /arshaam/
معنی: پسر آرتاشس دوم و برادر تیگران اول، نخستین شاه از شاخه‌ی دوم سلسله‌ی اشکانیان

ارشانوش /arshaanoosh/
معنی: اسم پسر اصیل ایرانی به معنای مقدسِ جاوید، از نامهای باستانی

ارشک /arashk/
معنی: پسر و جانشین اردشیر سوم

ارشیا /arshiyaa/
معنی: تخت و اورنگ شاهان، گاه، تخت

ارشیز /arshiz/
معنی: ارشز، نام سردار اشکانی

ارمانک /armaanak/
معنی: از شخصیتهای شاهنامه، یکی از دو شاهزاده پارسایی که تصمیم گرفتند آشپز دربار ضحاک شوند تا بتوانند یکی از دو جوانی را که هر روز برای غذای ماران ضحاک کشته می‌شدند، برهانند

ارمند /armand/
معنی: آرام گرفته، آرمنده، آرامیده

اروند /arvand/
معنی: تند، تیز، چالاک، دلیر، فر، شکوه، شأن و شوکت

اسپیتمن /espitman/
معنی: یکی از سرداران ایران در زمان داریوش هخامنشی

استاسیس /estaasis/
معنی: از مخالفین سلطه عرب در ایران در زمان خلیفه عباسی

اشکبوس /ashkboos/
معنی: در شاهنامه پهلوان افسانهای سپاه توران، که در جنگ با رستم کشته شد

اشو /ashu/
معنی: به معنی مقدس

افراشته /afraashte/
معنی: بالا برده، بلند کرده ، برافراشته

افرند /afrand/
معنی: فر و شکوه، حشمت، جمال

افرود /afrood/
معنی: فرود، از شخصیت های شاهنامه، نام پسر سیاوش و جریره و برادر کیخسرو پادشاه کیانی

افسا /afsaa/
معنی: افسونگر، جادوگر، ساحر

افسان /afsaan/
معنی: مخفف افسانه، آهن یا سنگی که با آن، کارد و شمشیر تیز می کنند

افشک /afshak/
معنی: شبنم، ژاله

افشنگ /afshang/
معنی: افشک، شبنم

افشید /afshid/
معنی: روشنایی، نور، پرتو

افشین /afshin/
معنی: لقب پادشاهان اسروشنه، نام سردار معروف معتصم خلیفه عباسی

اماوند /amaavand/
معنی: نیرومند ، دلیر

امید /omid/
معنی: آرزو، انتظار، رجا، توقع، چشمداشت، اشتیاق یا تمایل به روی دادن یا انجام امری همراه با آرزوی تحقق آن

اندیان /andiyaan/
معنی: از شخصیتهای شاهنامه و بنا به بعضی از نسخه‌های شاهنامه نام یکی از سرداران فریدون پادشاه پیشدادی

انیران /aniraan/
معنی: روشنایی بی پایان، روز سی ام هر ماه شمسی

اورمز /ormaz/
معنی: سیاره مشتری، اهورامزدا، خدای ایرانیان باستان

اورند /orand/
معنی: اورنگ، اروند، فر و شکوه، نام پدر لهراسب کیانی

اوشهنگ /oshahang/
معنی: هوشنگ، پسر سیامک پادشاه پیشدادی ایران

ایاز /ayaaz/
معنی: هوای خنک متحرک، نسیم

ایرانشهر /iranshahr/
معنی: شهر نیشابور را گویند ، نام شهری در سیستان و بلوچستان

ایرانفر /iranfar/
معنی: دارای فر و شکوه ایران

ایرانیار /iranyaar/
معنی: یار ایران

ایرمان /irmaan/
معنی: موبد، پیشوا، مهمان، کنایه از دنیا

ایزدبخش /izadbakhsh/
معنی: خدابخش، بخشش پروردگار

ایزدبد /izadbad/
معنی: نام یکی از سرداران زمان هخامنشی

ایزدپناه /izadpanah/
معنی: آن که خداوند پناه و حامی اوست، نام یکی از سرداران هخامنشی

ایزدداد /izaddad/
معنی: عطا و بخشش ایزد، داده خداوند، آفریده خداوند، نام دانشمندی در زمان اردشیر بابکان پادشاه ساسانی

ایزدگشسب /izadgoshasb/
معنی: دارنده اسب نر ایزدی، از امرای بهرام چوبینه

ایلا /ilaa/
معنی: فرزند افراسیاب تورانی، به عبری: درختان

ایلکا /ilkaa/
معنی: آویزان، معلق

 

اسم پسر با الف ترکی

اتابک /ataabak/
معنی: پدر بزرگ از نظر احترام، وزیر پادشاه، مربی کودک

اجای /ojaay/
معنی: بلند، رفیع، نام فرزند هلاکوخان

اختای /okhtaay/
معنی: همانند نیزه، تیز

ارتکین /artakin/
معنی: خواجه سرا ، حاجب درگاه ; سلطان مسعود غزنوی

ارتگین /artagin/
معنی: همسر دلاور

ارسلان /arsalaan/
معنی: شیر، شیر درنده، اسد، از نام های خاص ترکی، مرد شجاع و دلیر

ارسمان /arsemaan/
معنی: نام پهلوانی در کتاب سیرت جلال الدین

اصلان /aslaan/
معنی: برابر با اسلان به معنی شیر، شیر بیشه

البتکین /albetkin/
معنی: نام پدر زن، سبکتکین پادشاه غزنوی

الجایتو /oljaaytu/
معنی: نام سلطان محمد خدابنده، از ایلخانان مغول

الچین /alchin/
معنی: ال (ترکی) + چین (فارسی)، ایلچین، برگزیده ایل

الدنیز /aldeniz/
معنی: اقیانوس

الدوز – اولدوز /olduz/
معنی: ستاره، اختر، کوکب، نجم

الشن /elshan/
معنی: شادی ایل، حاکم، رهبر، حکمران یک منطقه

الغ بیگ /ologhbeig/
معنی: بیگ بزرگ، آقای بزرگ

الله وردی /allaahverdi/
معنی: خداداد

الیاد /elyaad/
معنی: ایلیاد به یاد ایل

الیار /alyaar/
معنی: یار و یاور ایل، دوست و رفیق ایل، یار شهر و ولایت، یاور خویشان

امیراصلان /amir aslaan/
معنی: (عربی و ترکی است) پادشاه چون شیر، حاکم دلاور، فرمانده و سردار چون شیر

امیربهادر /amir bahaador/
معنی: (عربی و ترکی است) پادشاه شجاع و دلاور، امیر دلیر، سردار شجاع، لقب حسین پاشاخان قراباغی

امیرپاشا /amir paasha/
معنی: (عربی و ترکی است) از نام های مرکب

انجو /anjo/
معنی: جزیره، آبخوست، آل اینجو، اتابکان فارس در قرن هفتم و هشتم

انوشتکین /anushtakin/
معنی: نام یکی از پادشاهان خوارزم

اوزون /ozun/
معنی: افزون ، افزایش و زیادتی، بلندقد

اولدوز /oldooz/
معنی: اولدوز

ایبک /eybak/
معنی: ماه بزرگ، قاصد، معشوق

ایل ارسلان /il arsalaan/
معنی: شیر درنده ایل ، نام چهارمین، پادشاه خوارزمشاهیان

ایلقار /ilghaar/
معنی: عهد و پیمان

ایلماز /ilmaaz/
معنی: پایدار، جاویدان، ماندگار، کسی که در محدوده زمان نمی گنجد

ایلمان /ilmaan/
معنی: سمبل ایل

ایلیاد /iliyaad/
معنی: یاد ایل، به یاد ایل

ایلیار /ilyaar/
معنی: دوست و رفیق ایل، یار و یاور ایل، کسی که همدم و مونس ایل و طایفه است

ائلمان /e’elmaan/
معنی: سنبل کشور و ملت، مانند مردم

 

اسم پسر با الف عربی

اباذر /abaazar/
معنی: نام یکی از صحابه رسول اکرم

اباصلت /abaasalt/
معنی: پدر صلت (صلت: چیز آشکار و هموار و نرم)

ابتهاج /ebtehaaj/
معنی: شادن شدن، خوش و خرم، شادمانی

ابتهاش /ebtehaash/
معنی: به معنی ابتها (ابتها: انس گرفتن به، الفت گرفتن با)

ابوالحسین /abolhosein/
معنی: پدر حسین

ابوالعلا /abolalaa/
معنی: پدر علا، کنیه پرستو

ابوالفضل /abolfazl/
معنی: صاحب بخشش و فضل

ابوالمحسن /abol-mohsen/
معنی: پدر نیکوکار

ابوبکر /abobakr/
معنی: پدر بَکر، ابوبکر نخستین خلیفه از خلفای راشدین

ابوتراب /abotoraab/
معنی: پدرِ خاک، از کنیه‌های حضرت علی(ع)، امام اول شیعیان

ابوذر /aboozar/
معنی: یکی از مشهورترین صحابه پیامبر اسلام (ص)

ابوسعید /abusaeid/
معنی: پدر نیکبخت، ابو سعید ابی الخیر شاعر قرن پنجم هجری

ابوعزیز /abooaziz/
معنی: پدر عزیز

ابوعلی /abuali/
معنی: پدر علی، ابو علی سینا دانشمند قرن چهار هجری

ابونصر /abunasr/
معنی: پدر نصر، کنایه از پیروزمند

اثیر /asir/
معنی: شریف، کریم

احتشام /ehteshaam/
معنی: جلال، بزرگی، شکوه، عظمت، بزرگداشت، تکریم، غرور

احد /ahad/
معنی: یگانه، یکتا، بی مانند، یکی از نام‌های خداوند

احرار /ahraar/
معنی: آزادگان، مردمان کریم و جوانمرد و برگزیده

احسان الله /ehsaanollaah/
معنی: بخشش خدا، آن که خداوند به او نیکوئی مرحمت کرده است.

احمد /ahmad/
معنی: حمیدتر، ستوده تر، بسیارستوده، ازنامهای پیغمبر

احمدحسین /ahmadhosein/
معنی: از نامهای مرکب، از احمد و حسین.

احمدرضا /ahmadrezaa/
معنی: از نامهای مرکب، کسی که به اوصاف خشنودی و ستوده متصف است

احمدعلی /ahmadali/
معنی: نامی مرکب از احمد و علی.

احور /ahvar/
معنی: سیاه چشم مانند آهو

احیا /ahyaa/
معنی: زندگان، زندگی، زندگی از نو، خاندان‌ها، قبیله‌ها،نامی برای شبهای نوزدهم، بیست و یکم، و بیست وسوم ماه رمضان

اختیار /ekhtiyaar/
معنی: برگزیدن ، انتخاب کردن ، تسلط داشتن

اختیارالدین /ekhtiaaroddin/
معنی: آن که دین او را انتخاب کرده است.

ادریس /edris/
معنی: درس خوانده، پیامبری که نام او دو بار در قرآن آمده و طبق روایات حیات جاودانه یافته است، او را مخترع لباس و قلم می دانند

ادهم /adham/
معنی: سیاه، تیرگون، آثار نو، بند و قید، اسب سیاه

ارباب /arbaab/
معنی: پادشاه کارفرما رئیس

اردیان /ardiyaan/
معنی: به معنی مقدس

اردین /ardin/
معنی: راستین و بزرگوار

ارزق /arzaq/
معنی: نیلگون، کبود ، آبی

ارزین /arzin/
معنی: ارزشمند، ارجمند، دارای جاه و مقام، دارای حرمت و عزت و احترام، نگه دارنده راستی و درستی، نام فرماندار پارس هنگام یورش اسکندر به ایران

ارس /aras/
معنی: نام رودخانه‌ای بزرگ که از کوه‌های هزار ترکیه سرچشمه می‌گیرد و مرز میان ایران و قفقاز را طی کرده و به دریای خزر می‌ریزد

ارشاد /ershaad/
معنی: رهبری، هدایت کردن، راه نمودن، راهنمایی، نشان دادن راه درست

ارفع /arfa/
معنی: بالاتر، رفیع تر، بلند مرتبه تر

ارکان /arkaan/
معنی: رکنها، مبناها، پایه‌ها، (به مجاز) بزرگان، اعیان، کارگزاران و کارگردانان حکومت

اسامه /osaame/
معنی: شیر بیشه، اسد (به مجاز) دلیر و شجاع

اسد /asad/
معنی: شیر، شیر درنده، کنایه از شجاعت و بیباکی، برج پنجم از بروج فلکی، خانه آفتاب

اسرار /asraar/
معنی: رازها، جمع سر

اسری /asraa/
معنی: در شب سیر داد و گرداند

اسعد /asa’d/
معنی: سعید، نیک بخت، خوشترین، مبارکترین، نیک بخت تر، خوشبخت تر، بهروزتر

اسلم /aslam/
معنی: سالم تر، تندرست تر، بی خطرتر

اسمر /asmar/
معنی: گندمگون، سبزه

اشتر /ashtar/
معنی: گردیده، چشم، اصطلاحی در علم عروض

اشجع /ashja/
معنی: شجاعتر، دلیرتر

اشراف /eshraaf/
معنی: نظارت دقیق

اشرس /ashras/
معنی: مرد دلاور، دلیر، نام یکی از صحابه پیامبر (ص)

اشرف /ashraf/
معنی: گرانمایه‌تر، شریفتر، شریفترین، والاترین، بالاتر، نام پیشین شهر بهشهر در استان مازندران

اشواق /ashvaagh/
معنی: شوق‌ها، آرزومندی‌ها

اشهب /ashhab/
معنی: رنگ سپیدی که بر سیاهی غالب آمده

اصیل /asil/
معنی: صاحب اصل و نسب، نجیب

اصیل الدین /asil-ol-din/
معنی: دارای اصالت در دین، نام پسر خواجه نصیرالدین طوسی

اعتصام /etesaam/
معنی: پناهنده و متوسل شدن، خویشتن داری از گناه

اعتضاد /etezaad/
معنی: یاری کردن ، همراهی

اعتماد /etemaad/
معنی: باور داشتن و صحیح دانستنِ چیزی یا کسی، پشتگرمی، تکیه کردن، اطمینان

اعلا /a’laa/
معنی: برتر، بالاتر، بلندتر، برگزیده از هر چیز، نامی از نامهای خدای تعالی یعنی برتر مطلق، سوره‌ هشتاد و هفتم از قرآن کریم

افتخارالدین /eftekhaarodin/
معنی: موجب افتخار دین

افضل /afzal/
معنی: فاضلتر، برتر از دیگران در علم و هنر و اخلاق و مانند آنها، برترین، بالاترین

اقبال /eghbaal/
معنی: بخت و طالع، روی‌آوردن، سعادت، نیک بخت، خوشبختی

اکبر /akbar/
معنی: بزرگتر، مِهتر، سالمندتر، بزرگسال تر

اکسیر /eksir/
معنی: هر چیز مفید و کمیاب

اکمل الدین /akmaloddin/
معنی: کاملتر در دین

الله نظر /allaahnazar/
معنی: کسی که نظرکرده خداست

الله یار – اللهیار /allaahyar/
معنی: خدایار، کسی که خداوند یار اوست، دوست خدا

امان /amaan/
معنی: بی بیم شدن، بی ترس، ایمن، حفاظت، عنایت، زنهار، پناه، ایمنی، آرامش

امجد /amjad/
معنی: بزرگتر، بزرگوارتر، بزرگوار، جوانمرد و با شرف

امداد /emdaad/
معنی: یاری نمودن، درنگ کردن، مهلت خواستن

املح /amlah/
معنی: بانمک تر، زیباتر

امیدوار /omidvaar/
معنی: آرزومند، متوقع، منتظر، ویژگی آن که احساس دلگرم کننده نسبت به برآورده شدنِ خواسته‌هایش دارد، یا آن که به طور کلی به آینده خوش بین است

امیر /amir/
معنی: پادشاه، حاکم، حکمران، خان، خدیو، رئیس، ژنرال، سرلشکر، سلطان، شاه، شیخ، فرمانده، ملک

امیر ابوالفضل /amir abolfazl/
معنی: نام مرکب از امیر و ابوالفضل

امیر ارسلان /amir arsalaan/
معنی: امیر و پادشاه شجاع و دلیر (عربی و ترکی است)

امیر حسام /amir hesaam/
معنی: پادشاه و امیری که دارای شمشیری تیز و برنده است

امیر سجاد /amir sajaad/
معنی: پادشاه و امیر نمازگزار و بسیار سجده کننده

امیر علی /amir ali/
معنی: امیر و حاکم بزرگ و بلند قدر، پادشاه شریف و توانا

امیراحسان /amir ehsaan/
معنی: امیر بخشنده، امیر نیکوکار

امیراسعد /amir as’ad/
معنی: نیکبخت تر، سعادتمندتر

امیرجواد /amir javaad/
معنی: امیر جوانمرد، پادشاه راد و بخشنده، حاکم سخی

امیرحسین /amir hosein/
معنی: امیر خوب و نیکو، پادشاه نیک، حاکم صاحب جمال

امیرحمزه /amir hamze/
معنی: نام مرکب از امیر و حمزه

امیررضا /amir reza/
معنی: پادشاه راضی و خشنود، فرمانده و سردار خشنود و خوشدل

امیرسبحان /amir sobhaan/
معنی: امیر و پادشاه پاک و منزه

امیرسهیل /amir soheil/
معنی: نام مرکب از امیر و سهیل

امیرشهاب /amir shahaab/
معنی: نام مرکب از امیر و شهاب

امیرصادق /amir saadegh/
معنی: امیر و پادشاه راستگو، حاکم درستکار، حاکم و سردار راست کردار

امیرصالح /amir saaleh/
معنی: پادشاه و امیر نیکو رفتار، حاکم شایسته، امیر لایق

امیرصدرا /amir sadraa/
معنی: پادشاه و امیری که بزرگ و مهتر است، امیر والامقام

امیرطاها /amir taahaa/
معنی: نام مرکب از امیر و طاها

امیرعباس /amir abbaas/
معنی: امیر شجاع و دلاور، پادشاه و حاکم چون شیر

امیرعبدالله /amir abodollaah/
معنی: امیر و پادشاهی که بندهی خداست

امیرعرشیا /amir arshiyaa/
معنی: نام مرکب از امیر و عرشیا

امیرعرفان /amir erfaan/
معنی: فرمانروای آگاه، امیر و پادشاه عارف، حاکمی که اهل شناختن حق تعالی است

امیرعطا /amir ataa/
معنی: امیر و پادشاه بخشنده، پادشاه و حاکم انعام دهنده

امیرعلی /amir ali/
معنی: امیر و حاکم بزرگ و بلند قدر، پادشاه شریف و توانا

امیرفاضل /amir faazel/
معنی: نام مرکب از امیر و فاضل

امیرقاسم /amir ghaasem/
معنی: نام مرکب از امیر و قاسم

امیرمتین /amir matin/
معنی: امیر و پادشاه محکم و استوار و با وقار

امیرمجتبی /amir mojtabaa/
معنی: نام مرکب از امیر و مجتبی، امیر و پادشاه برگزیده و انتخاب شده

امیرمحسن /amir mohsen/
معنی: پادشاه و امیر احسان کننده و امیر نیکوکار و نیکو کردار

امیرمحمد /amir mohammad/
معنی: امیر بسیار تحسین شده وپادشاه ستایش شده

امیرمحمود /amir mahmood/
معنی: امیر و پادشاه ستوده شده، امیر و پادشاه مورد پسند

امیرمختار /amir mokhtaar/
معنی: نام مرکب از امیر و مختار

امیرمرتضی /amir mortezaa/
معنی: نام مرکب از امیر و مرتضی

امیرمسعود /amir mas’ood/
معنی: امیر و پادشاه نیکبخت و سعادتمند، پادشاه خوشبخت و خوش اقبال

امیرمصطفی /amir mostafaa/
معنی: امیر و پادشاه برگزیده شده، حاکم انتخاب شده

امیرمنصور /amir mansour/
معنی: امیر و پادشاه مظفر و پیروز، فرماندهی فاتح و کامکار

امیرمهدی /amir mehdi/
معنی: امیر هدایت شده، فرمانروای ارشاد گردیده

امیرناصر /amir naaser/
معنی: نام مرکب از امیر و ناصر

امیرهادی /amir haadi/
معنی: نام مرکب از امیر و هادی

امیرهاشم /amir haashem/
معنی: امیر و پادشاه شکننده و خرد کننده، حاکم و فرمانده شکننده و خرد کننده

امیریاسین /amir yaasin/
معنی: نام مرکب از امیر و یاسین

امین /amin/
معنی: استوار، امانت دار، ثقه، درستکار، درست، درست کردار، صالح، موتمن، معتمد، موثق

امین احمد /amin ahmad/
معنی: امین احمد رازی نویسنده، کتاب هفت اقلیم

امین الدین /aminoddin/
معنی: مورد اعتماد دین و آیین

امین الله /aminollaah/
معنی: مورد اعتماد خداوند

امین حسین /aminhossein/
معنی: نام مرکب از امین و حسین، خوب و نیکو، درستکار و امانتدار، حسین درستکار و امانتدار

امین رضا /amin rezaa/
معنی: راضی و خشنود، درستکار و امانتدار، رضای درستکار و امانتدار

امین علی /aminali/
معنی: بلند قدر و بزرگ و شریف، درستکار و امانتدار، علیِ درستکار و امانتدار

امین محمد /amin mohammad/
معنی: محمّد درستکار و مورد اطمینان، امین ستودنی و تحسین شده، شخص ستوده و مورد اطمینان

امین مهدی /amin mahdi/
معنی: شخصی که درستکار و هدایت شده است

انتصار /entesaar/
معنی: یاری دادن، کمک کردن، یاری یافتن، نصرت یافتن، پیروزی یافتن، داد ستدن

انتظام /entezaam/
معنی: آراستگی، ترتیب، نظم، سامان یافتن

انجب /anjab/
معنی: نجیب تر، شریف تر، اصیل تر

انجم /anjom/
معنی: ستارگان، اختران، مفرد آن نجم

انس /ons/
معنی: خوگرفتن، آرام گرفتن

انوار /anvaar/
معنی: نورها، روشنی ها

اوحد /ohad/
معنی: یگانه، یکتا، بی مانند

اوحدالدین /ohadoddin/
معنی: یگانه در دینداری

اولیاء /oliyaa/
معنی: دوستان، سرپرستان

ایثار /isaar/
معنی: از خود گذشتگی، بذل و بخشش

ایمان /imaan/
معنی: اطمینان، اعتقاد، باور، باورداشت، عقیده، گرویدن

 

اسم پسر با الف قرانی

ابابیل /abaabil/
معنی: فوج فوج، گروه

ابحر /abhor/
معنی: دریاها

ابصار /absAr/
معنی: دیدگان ، چشم ها

ابل /ebel/
معنی: شتر

ابواب /abvaab/
معنی: درها ، دروازه ها

ابیض /abyaz/
معنی: سفید

اتراب /atraab/
معنی: همسال ها

اثل /asal /
معنی: درخت گز

اجاج /ojaj/
معنی: شور و تلخ

اجر /ajr/
معنی: پاداش

اجور /ojoor/
معنی: پاداش ها، مهریه ها

احب /oheb/
معنی: محبوبتر

احزاب /ahzaab/
معنی: دسته ها

احسان /ehsaan/
معنی: خوبی، نیکی، نیکویی، (به مجاز) بخشش، انعام، نیکویی کردن، (در تصوف) نیکی کردن در مقابل بدی دیگران

احقاف /aghaaf/
معنی: ریگزار

اخضر /akhzar/
معنی: سبز – کبود – نیلگون ، آبی – مجازا آسمان

اخلاء /ekhlaa/
معنی: دوستان

اخلاص /ekhlaas/
معنی: دوستی خالص داشتن، خلوص نیت داشتن، عقیده داشتن، عقیده پاک داشتن، ارادت صادق داشتن، رها کردن، نجات دادن.

اخوات /akhavaat/
معنی: خواهران

اخوان /ekhvaan/
معنی: برادران ، دوستان

اخیار /akhyaar/
معنی: نیکان

ارائک /araaek/
معنی: اورنگها)تختها(

اربه /erbah/
معنی: حاجت ، نیاز

ارض /arz/
معنی: زمین، سرزمین

ارم /eram/
معنی: کاخ ها، بهشت، لقب قوم عاد

اساطیر /asaatir/
معنی: افسانه ها

اساور /asaaver/
معنی: دستبندها

استبدال /estebdaal/
معنی: جانشین کردن ، جایگزین کردن

استبرق /estabraq/
معنی: ابریشم ستبر

اسحار /ashaar/
معنی: سحرگاهان، جادوها

اسرع /asra/
معنی: سریع تر

اسواق /asvaagh/
معنی: بازارها

اسود /asvad/
معنی: سیاه، سیاه چرده

اسوره /osverah/
معنی: دستبندها

اشد /ashad/
معنی: رشد و کمال

اشراط /ashraat/
معنی: نشانه ها

اشعار /ashaar/
معنی: موها

اشهاد /ashhaad/
معنی: شاهدان، گواهان

اشهر /ashhor/
معنی: ماهها

اصابع /asabe/
معنی: انگشتان

اصباح /esbaah/
معنی: صبح

اصحاب /ashaab/
معنی: همراهان ، یاران

اصدق /asdagh/
معنی: راستگوتر

اصر /esr/
معنی: بار سنگین، پیمان

اصلاب /aslaab/
معنی: پشتها

اصلاح /eslaah/
معنی: اصلاح کردن، سازش دادن

اصم /asamm/
معنی: ناشنوا

اصوات /asvaat/
معنی: صداها، آوازها

اصواف /asvaaf/
معنی: پشم ها

اطهر /athar/
معنی: پاکیزه تر، پاک‌تر، طاهرتر

اعجاز /ejaaz/
معنی: ریشه ها

اعجمی /ajami/
معنی: غیر عربی

اعراب /araab/
معنی: عرب های بادیه نشین

اعراف /araaf/
معنی: بلندی ها

اعصار /a’saar/
معنی: گردباد

اعقاب /aghaab/
معنی: پاشنه ها، کنایه از برگشت به حالت اولیه

اعلام /a’laam/
معنی: نشانه ها

اعلم /alam/
معنی: داناتر

اعلون /alawn/
معنی: برترین

اعلی /a’laa/
معنی: برتر، بعضا از اسماء حسنی به معنی بلند مرتبه

اعمال /a’maal/
معنی: کارها

اعناب /anaab/
معنی: انگورها

اعین /ayan/
معنی: چشمها

اغلال /aghlaal/
معنی: بندها

اغنیاء /aghniyaa/
معنی: توانگران

افق /ofogh/
معنی: افق

افنان /afnaan/
معنی: شاخه های درخت

افئده /af’ade/
معنی: قلبها، دلها

اقاویل /aghaavil/
معنی: سخنان

اقصی /aghsaa/
معنی: دورترین قسمت

اقفال /aghfaal/
معنی: قفل ها

اقلام /aghlaam/
معنی: قلم ها

اقوات /aghvaat/
معنی: مواد خوراکی

اقوم /aghvam/
معنی: استوارتر

اکابر /akaaber/
معنی: بزرگان

اکرام /ekraam/
معنی: بزرگداشت، گرامی داشتن، احترام کردن، حرمت، احسان

اکل /okol/
معنی: میوه ها

اکواب /akvaab/
معنی: کوزه ها، کاسه ها

الباب /albaab/
معنی: خردها

الواح /alvaah/
معنی: صفحه ها، الواح

الیاسین /elyaasin/
معنی: نام دیگر الیاس پیامبر (ع)

امام /emaam/
معنی: راه، کتاب، راهنما، پیشوا

امانات /amaanaat/
معنی: امانت ها، اشیاء سپرده شده

امتعه /amtae/
معنی: ساز و برگ

امثال /amsaal/
معنی: ضرب المثلها

امساک /emsaak/
معنی: خودداری کردن

امم /omam/
معنی: امتها

امن /amn/
معنی: آسایش، امن وامان

امور /omur/
معنی: کارها

امه /ommah/
معنی: امت (امت: جماعتی که وجه مشترک دارند)

انبیاء /anbiyaa/
معنی: پیامبران

انساب /ansaab/
معنی: پیوند و خویشی

انصاب /ansaab/
معنی: بتان

انصار /ansaar/
معنی: یاری دهندگان، یاران، همراهان

انعام /anaam/
معنی: چهارپایان

انفاق /enfaagh/
معنی: خرج مال در راه خدا، فقر و نداری

اوسط /osat/
معنی: میان، معتدل، متوسط، نام امام زین العابدین

اوفی /aufaa/
معنی: وفادارتر به پیمان، کاملتر

اولات /olaat/
معنی: صاحبان

اولی /olaa/
معنی: صاحبان

اهدی /ehdaa/
معنی: هدایت یافته تر، راهیافته تر

اهل /ahl/
معنی: خانواده ، خاندان

ایام /ayaam/
معنی: روزگار، روزها

ایتاء /eitaa/
معنی: دادن، بخشیدن

اید /ayd/
معنی: توانمندی، نیرومند

ایکه /ayke/
معنی: نام محلی در نزدیکی مدین

ایلاف /ilaaf/
معنی: الفت دادن ، همبستگی

ائمه /aeme/
معنی: پیشوایان

 

اسم پسر با الف در سایر ریشه ها

اَشنا /ashnaa/
معنی: شنوا
ریشه: اقوام ایرانی – لری

اَلَو /alav/
معنی: عقاب
ریشه: اقوام ایرانی – لری

اُردی /ordii/
معنی: سپاه، لشگر
ریشه: اقوام ایرانی – لری

ابده /abade/
معنی: بی آغاز
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ابراهیم /ebraahim/
معنی: پدر عالی
ریشه: عبری

ابرویز /abarviz/
معنی: معرب پرویز ، شکست ناپذیر
ریشه: زبان باستانی – پهلوی

ابرهام /abarhaam/
معنی: طبیعت، تدبیر کننده عالم ، ابراهیم
ریشه: عبری

ابشالوم /abSHAlOm/
معنی: پدر سلامت ، فرزند داود پیامبر که علیه او قیام کرد
ریشه: عبری

ابن یامین /ebneyAmin/
معنی: بنیامین، از پسران یعقوب که با یوسف از یک مادر بود
ریشه: عبری

اپرناک /apornaak/
معنی: نوچه، نوجوان
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اپرنگ /aprang/
معنی: نام پسر سام
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اپروند /apravand/
معنی: دارنده بلندی و شکوه یا فرهمند
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اپیوه /apive/
معنی: نام پسر کیقباد نخستین پادشاه کیانی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اترس /atras/
معنی: دلیر، بی ترس
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اخشان /akhshaan/
معنی: منسوب به اخش – موبد پارسی دوران ضحاک
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ادانوش /adanoosh/
معنی: نماینده ایرانی نزد عذرا
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ادموند /edmond/
معنی: نگهبان ، پشتیبان ، محافظ
ریشه: بین المللی – لاتین

ادوارد /edvaard/
معنی: نگهبان ، محافظ
ریشه: بین المللی – لاتین

ادوین /edvin/
معنی: دوست ، رفیق
ریشه: بین المللی – لاتین

اربیل /arbil/
معنی: بسیار خوب
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

ارتاریا /artariaa/
معنی: ارتا آریا، مرکب از آرتا (راستی و درستی) + آریا، آریایی درستکار، نام پسر خشایار پادشاه هخامنشی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارتاوند /artaavand/
معنی: فرمانده ناوگان خشایارشاه
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارتبرزین /artabarzin/
معنی: برترین راستی – سرداری هخامنشی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارج /arj/
معنی: ارزنده – نام یکی از نیاکان اشوزرتشت
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارجاسب /arjaasb/
معنی: دارنده‌ی اسب پر بها و با ارزش
ریشه: شاهنامه

ارخشا /arakhshaa/
معنی: درخشان، تیر سریع
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اردشام /ardeshaam/
معنی: پسر ارتاسس دوم و برادر تیگران اول از سلسله اشکانیان ارمنستان
ریشه: بین المللی – ارمنی

اردلان /ardalaan/
معنی: جای و مکان مقدس، نام طایفه ای از ایلات کرد ایران
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

ارسام /arsaam/
معنی: به معنای آرشام (آرشام: دارای زور خرس)
ریشه: اقوام ایرانی – لری

ارسطو /arastu/
معنی: حکیم و فیلسوف مشهور یونانی، شاگرد افلاطون و مقلب به معلم اوّل
ریشه: بین المللی – یونانی

ارسیما /arsimaa/
معنی: نماینده داریوش سو برای گفتگو با اسکندر
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارشاسپ /arshaasp/
معنی: دارنده اسب های نر
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارشاما /arshaamaa/
معنی: نام پدربزرگ داریوش اول
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارشکان /arshakaan/
معنی: کنیه فرهاد دوم و اردوان دوم شاهنشاه اشکانی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارشن /arshan/
معنی: نام برادر کاووس
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارمایل /armaayel/
معنی: هم معنی با ارمانک به ترکی به معنی سوغات، ره‌آورد، نجیب زاده و اشراف زاده پارسی
ریشه: شاهنامه

ارمیا /ermiyaa/
معنی: بزرگ داشته شده
ریشه: عبری

ارناک /arnaak/
معنی: به معنی رزمجو
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارواد /arvaad/
معنی: نیرومند
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اروتدنر /orvatadnar/
معنی: نام پسر وسطی اشوزرتشت، فرمانگذار
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اروس /orus/
معنی: سفید، درخشان، زیبا
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اریک /erik/
معنی: شاهزاده وار، با شکوه
ریشه: بین المللی – لاتین

ازما /ezmaa/
معنی: آزمایش کننده
ریشه: اقوام ایرانی – لری

ازیرن /oziran/
معنی: گاه پسین
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسپاد /aspaad/
معنی: دارنده سپاه نیرومند
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسپار /aspaar/
معنی: سواره، از سران قفقاز
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسپایدا /espaaydaa/
معنی: برادر کی گشتاسب
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسپنتا /espantaa/
معنی: سپندینه، ورجاوند، پاک و مقدس
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسپنتمان /espentman/
معنی: نام خانوادگی و یکی از نایاکان اشوزرتشت
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسپندیاد /espandyaad/
معنی: اسفندیار، آفریده مقدس، از شخصیت های شاهنامه، نام پهلوان ایرانی، فرزند گشتاسب شاه ایران و کتایون دختر قیصر روم
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسپندیار /espandyaar/
معنی: اسفندیار، آفریده مقدس، از شخصیت‌های شاهنامه، نام پهلوان ایرانی، فرزند گشتاسپ شاه ایران و کتایون دختر قیصر روم
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسپهبد /espahbod/
معنی: نام پدربزرگ خسرو انوشیروان
ریشه: زبان باستانی – اوستا

استوار /ostovaar/
معنی: پابرجا، پایدار
ریشه: زبان باستانی – اوستا

استیم /estim/
معنی: ستون، تکیه گاه
ریشه: اقوام ایرانی – لری

اسحاق /eshaagh/
معنی: کهنه شدن، دور کردن، کهنه شدن جامه
ریشه: عبری

اسرافیل /esraafil/
معنی: درخشیدن مانند آتش، به باور مسلمانان و پیروان دیگر ادیان سامی، یکی از فرشتگان مقرب خداوند است که در روز قیامت با دمیدن در شیپور خود مردگان را زنده می‌کند
ریشه: عبری

اسفند /esfand/
معنی: (اسپند) مقدس، (در گاه شماری) ماه دوازدهم از سال شمسی، (در گیاهی) دانه سیاه خوش بویی که آن را برای دفع چشم زخم در آتش میریزند، (در گیاهی) گیاهی علفی چند ساله با گل‌های سفید و میوه ناشکوفا که دانه‌هایی سیاه رنگ در داخل میوه آن قرار دارد. 
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسکات /eskaat/
معنی: خاموش کردن ، ساکت کردن ، تسکین
ریشه: بین المللی – لاتین

اسکندر /eskandar/
معنی: یاری کننده مرد، نام پادشاه معروف یونان بنا به روایت شاهنامه فرزند داراب پسر بهمن و ناهید دختر فیلقوس قیصر روم
ریشه: بین المللی – یونانی

اسمردیس /esmerdis/
معنی: نامی که یونانیان به بردیا پسر کورش داده بودند
ریشه: بین المللی – یونانی

اشا /ashaar/
معنی: مقدس و پاک، راستی به تمام معنی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشاداد /ashaadad/
معنی: کسی که از راستی و نیکی سود جسته است
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشتاد /ashtaad/
معنی: راستی و درستی، (در قدیم) نام روز بیست و ششم از هر ماه شمسی در ایران قدیم، از شخصیتهای شاهنامه، نام یکی از دلاوران ایرانی در زمان خسروپرویز ‏پادشاه ساسانی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشتوکان /eshtokan/
معنی: نامی اوستایی و رقیب زریر
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشک /ashk/
معنی: آبی که از چشم می‌ریزد
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشکان /ashkaan/
معنی: (اشک + ان (پسوند نسبت)) منسوب به اشک که بانی و مؤسس خاندان اشکانیان بود، منسوب به اشک
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشکش /ashkash/
معنی: از شخصیتهای شاهنامه، نام دلاور ایرانی و از فرماندهان سپاه کیخسرو پادشاه کیانی
ریشه: شاهنامه

اشکوند /ashkvand/
معنی: منسوب به اشک
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشگار /eshgaar/
معنی: شکر گزار، سپاسگزار
ریشه: اقوام ایرانی – لری

اشناس /ashnaas/
معنی: نام پسر تهمورس
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشوداد /ashudaad/
معنی: نام برادر هوشنگ پیشدادی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشوفروهر /ashufravahar/
معنی: پاکروان
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشوکا /ashokaa/
معنی: آشوکا : نام یکی از ; بزرگترین پادشاهان هند
ریشه: شاهنامه

اشومنش /ashumanesh/
معنی: پاک منش
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشهن /ashhan/
معنی: گاه سپیده دم – آغاز روشنایی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشیر /ashir/
معنی: خوشحال، نام پسر یعقوب (ع)
ریشه: عبری

اغریرث /aghriras/
معنی: کسی که گردونه اش به پیش می رود
ریشه: شاهنامه

افراسیاب /afraasiyaab/
معنی: در شاهنامه نام پادشاهف شخص هراسناک، به هراس اندازنده
ریشه: زبان باستانی – اوستا

افراهام /afraahaam/
معنی: ابراهیم
ریشه: عبری

افراییم /afraaeem/
معنی: پسر دوم یوسف، ثمر و میوه دو چندان
ریشه: عبری

افروغ /afroogh/
معنی: تابش روشنی، شعاع آفتاب تابش ماه، روشنایی و فروغ، از مفسران اوستا در زمان ساسانیان
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اقلیدس /oghlidos/
معنی: به یونانی کلید هندسه، ریاضیدان و منجم یونانی
ریشه: بین المللی – یونانی

اکتای /oktai/
معنی: نام پسر چنگیز، در ترکمنی به معنی نامدار، مشهور، بزرگ زاده، بزرگ منش
ریشه: بین المللی – مغولی

اگنس /agnes/
معنی: پاک، خالص، یکدست
ریشه: بین المللی – یونانی

البرز /alborz/
معنی: کوه بلند، کوه بزرگ، رشته کوهی در شمال ایران به طول حدود 1000 کیلومتر که از ساحل باختری دریای خزر تا شمال خراسان امتداد دارد و بلندترین قله‌اش دماوند است، نام پهلوانی افسانه‌ای
ریشه: زبان باستانی – اوستا

التاش /altaash/
معنی: صخره
ریشه: اقوام ایرانی – لری

الک /alek/
معنی: بیجاده، خرده جواهر، نوعی سنگ قیمتی، نام مردان ارمنی
ریشه: بین المللی – ارمنی

الکساندر /aleksander/
معنی: رهبر مردان، اسکندر
ریشه: بین المللی – یونانی

الکوس /alkus/
معنی: از شخصیت های شاهنامه، نام دلاور تورانی و از سپاهیان افراسیاب تورانی
ریشه: شاهنامه

الما /olmaa/
معنی: ن نام شعر و آهنگی معروف، عاشق یا معشوقی خیالی
ریشه: اقوام ایرانی – لری

الوا /alvaah/
معنی: نام صمغی تلخ است
ریشه: شاهنامه

الیان /elyaan/
معنی: نام یکی از پهلوانان خورشید شاه در داستان سمک عیار
ریشه: زبان باستانی – اوستا

الیما /elimaa/
معنی: اقومی باستانی که در بختیاری می زیسته اند و پایتخت آنها ایاپیر ایذه بوده
ریشه: اقوام ایرانی – لری

اما /emaa/
معنی: جدی، فعال، سخت
ریشه: بین المللی – انگلیسی

امیدرضا /omidrezaa/
معنی: آن که امیدش به رضا (رضای خدا) باشد، امید داشتن به لطف رضا (منظور امام رضا(ع))
ریشه: فارسی – عربی

امیدعلی /omidali/
معنی: امید داشتن به لطف علی (منظور امام علی (ع))
ریشه: فارسی – عربی

امیر ابراهیم /amir ebraahim/
معنی: مرکب از امیر و ابراهیم (عبری و عربی است)
ریشه: عبری

امیر اشکان /amir ashkaan/
معنی: نام مرکب از امیر و اَشکان
ریشه: فارسی – عربی

امیراردلان /amir ardalaan/
معنی: تعبیری امیر سرزمین مقدس و پاک
ریشه: فارسی – عربی

امیرارشیا /amir arshiaa/
معنی: حاکم و پادشاه درست کردار، امیر درستکار
ریشه: فارسی – عربی

امیراسماعیل /amir esmaaeil/
معنی: نام‌ مرکب از امیر و اسماعیل (عبری و عربی است)
ریشه: عبری

امیربابک /amir baabak/
معنی: نام مرکب از امیر و بابک
ریشه: فارسی – عربی

امیربهرام /amir bahraam/
معنی: نام مرکب از امیر و بهرام
ریشه: فارسی – عربی

امیربهزاد /amir behzaad/
معنی: امیر نیکوتبار، پادشاه نیک نژاد، حاکم و سردار نیکوزاده
ریشه: فارسی – عربی

امیربهمن /amir bahman/
معنی: نام مرکب از امیر و بهمن
ریشه: فارسی – عربی

امیرپارسا /amir paarsa/
معنی: امیر پرهیزگار، پادشاه زاهد و متقی، حاکم دانشمند
ریشه: فارسی – عربی

امیرپوریا /amir puriyaa/
معنی: نام مرکب از امیر و پوریا
ریشه: فارسی – عربی

امیرپویا /amir puyaa/
معنی: امیر و پادشاه پوینده
ریشه: فارسی – عربی

امیرپویان /amir puyaan/
معنی: نام مرکب از امیر و پویان
ریشه: فارسی – عربی

امیرساسان /amir saasaan/
معنی: نام مرکب از امیر و ساسان
ریشه: فارسی – عربی

امیرسالار /amir saalaar/
معنی: امیر و پادشاه سپهسالار، حاکم سپهبد، فرمانده‌ی صاحب اختیار
ریشه: فارسی – عربی

امیرسام /amir saam/
معنی: (عربی و اوستایی است) نام مرکب از امیر و سام
ریشه: زبان باستانی – اوستا

امیرسامان /amir saamaan/
معنی: حاکم و امیری که امور او به سامان باشد، پادشاهی که متصف به قوّت و توانایی باشد
ریشه: فارسی – عربی

امیرسپهر /amir sepehr/
معنی: نام مرکب از امیر و سپهر
ریشه: فارسی – عربی

امیرسینا /amir sinaa/
معنی: فارسی) امیر و پادشاه دانشمند، حاکم عالم و دانشمند
ریشه: فارسی – عربی

امیرشایان /amir shaayaan/
معنی: پادشاه و امیر لایق و شایسته، حاکم و سردار در خور و سزاوار
ریشه: فارسی – عربی

امیرفرهنگ /amir farhang/
معنی: امیر دانشمند و فرهیخته، پادشاه دارای علم و معرفت
ریشه: فارسی – عربی

امیرکسرا /amir kasraa/
معنی: نام مرکب از امیر و کسرا
ریشه: فارسی – عربی

امیرکیا /amir kiaa/
معنی: امیر و پادشاه بزرگ و سرور
ریشه: فارسی – عربی

امیرکیان /amir kiaan/
معنی: امیر پادشاهان، پادشاه پادشاهان، امیر و پادشاه بزرگان و سروران
ریشه: فارسی – عربی

امیرکیوان /amir keyvaan/
معنی: نام مرکب از امیر و کیوان
ریشه: فارسی – عربی

امیرماهان /amir maahaan/
معنی: نام مرکب از امیر و ماهان
ریشه: فارسی – عربی

امیرهمایون /amir homaayoon/
معنی: فارسی) امیر فرخنده و خجسته، پادشاه و حاکمی که دارای تاثیر خوب و نیکوست
ریشه: فارسی – عربی

امیرهوشنگ /amir hooshang/
معنی: نام مرکب از امیر و هوشنگ
ریشه: فارسی – عربی

امیریوسف /amir yoosef/
معنی: نام مرکب از امیر و یوسف
ریشه: عبری

امیل /emil/
معنی: ساعی، کوشا
ریشه: بین المللی – انگلیسی

اندریمان /andarimaan/
معنی: کسی که اندیشه اش در پی شهرت و ستایش است
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اندمان /andemaan/
معنی: از شخصیتهای شاهنامه، نام پسر طوس سردار ایرانی و از سپاهیان کیخسرو پادشاه کیانی
ریشه: شاهنامه

اوتانا /otaanaa/
معنی: هم پیمان داریوش اول
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اوجا /ojaa/
معنی: بسیار بلندقد، کشیده قامت
ریشه: اقوام ایرانی – ترکمنی

اوخشیا /avakhshiaa/
معنی: بخشاینده
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اوراش /oraash/
معنی: فرزند کوچک اردشیر شاهنشاه ایران
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اورانوس /oraanoos/
معنی: رب النوع آسمان، نام یکی از سیارات منظومه شمسی
ریشه: بین المللی – یونانی

اورداد /avardaad/
معنی: از سرداران کوروش بزرگ
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اورش /oorash/
معنی: پسر اردشیر سوم
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اورکام /avarcaam/
معنی: نام پسر داریوش
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اورمزدیار /ormazdyaar/
معنی: خدایار، یاور اهورا
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اوستا /avestaa/
معنی: اساس، بنیاد، پناه، یاوری، کتاب مقدس ایرانیان باستان و زرتشتیان
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اوستانه /avestaane/
معنی: دانش، کتاب دینی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اوسین /osin/
معنی: افسون، دعا
ریشه: اقوام ایرانی – لری

اوشه /oshe/
معنی: بامداد و سپیده در اوشهین گاه
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اوشیدر /ushidar/
معنی: پرواننده قانون سپنتا
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اولین /evelin/
معنی: خوش آیند، دلپذیر
ریشه: بین المللی – لاتین

اهرن /ahran/
معنی: از شخصیتهای شاهنامه، نام دلاوری رومی
ریشه: شاهنامه

اهنود /ahnavad/
معنی: رهبری و فرمانداری، نخستین بخش از سروده گات ها
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اهورا /ahooraa/
معنی: وجود مطلق و هستی بخش اهورا مزدا هستی بخش بی همتا و خالق عالم را گویند
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اهورداد /ahoordaad/
معنی: خداداده، آفریده اهورامزدا
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ایاس /ayaas/
معنی: یاد، خیال
ریشه: اقوام ایرانی – لری

ایدون /eydun/
معنی: اینچنین، اینگونه
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ایران پناه /iran panaah/
معنی: از نام های برگزیده
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ایرانپور /iranpoor/
معنی: از نام های برگزیده
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ایرانشاه /iranshaah/
معنی: نام یکی از بزرگان ایران
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ایرسون /irsun/
معنی: زرورق ، طلق
ریشه: بین المللی – یونانی

ایزدگشسپ /izadgoshasp/
معنی: خداپرست و دارنده اسب نر
ریشه: شاهنامه

ایزک /izak/
معنی: خوشحال، شادمان، راضی
ریشه: عبری

ایساتیس /isaatis/
معنی: مقدس و فرخنده، نام شهر یزد در متون یونانی
ریشه: بین المللی – یونانی

ایسدواستر /isadvaastar/
معنی: خواستار کشتزار و آبادکننده، بزرگترین پسر اشوزرتشت
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ایشا /ishaa/
معنی: نام پدر داوود (ع)
ریشه: عبری

ایشتوویگو /ishtovigu/
معنی: اژدها، مار افسانه ای بزرگ، نام یکی از صورت های فلکی، آژی دهاک
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ایلیا /iliyaa/
معنی: راستگوی بزرگ، نام حضرت علی (ع) در تورات
ریشه: بین المللی – سریانی

ایما /imaa/
معنی: ما
ریشه: اقوام ایرانی – لری

ایماژ /imaazh/
معنی: صورت ذهنی، تصویر هنری، خیال
ریشه: بین المللی – فرانسوی

ایوب /ayoob/
معنی: برگشت به سوی خدا، از پیامبران بنی اسرائیل که گفته شده است دچار بلاهای زیاد شد، ولی تحّمل کرد تا نجات یافت
ریشه: عبری


ستاره
Logo