انشا ماه رمضان با ۷ موضوع جدید و متنوع {کوتاه، بلند، سخت و ساده}

ماه رمضان یکی از زیباترین و مهربان‌ترین ماه‌های سال است؛ ماهی که هم برای پدر و مادرها پر از حال‌وهوای معنوی است و هم برای بچه‌ها پر از سؤال‌های قشنگ و دوست‌داشتنی. خیلی از دانش‌آموزان ابتدایی در مدرسه با موضوع انشا در مورد ماه رمضان روبه‌رو می‌شوند و شاید ندانند از کجا شروع کنند.

در این مطلب می‌خواهیم به زبان ساده و صمیمی، درباره خوبی‌های ماه رمضان مثل روزه‌داری، مهربانی با دیگران، کمک به نیازمندان و شب‌های عزیز آن صحبت کنیم تا هم والدین بتوانند فرزندشان را راهنمایی کنند و هم بچه‌ها بتوانند در مورد ماه رمضان ۱۴۰۴ انشا بنویسند.

۷ انشا در مورد ماه رمضان

در ادامه با چند انشا در مورد ماه رمضان با مقدمه و نتیجه و متن صمیمی و آسان، مناسب برای مدرسه همراه باشید.

انشا ذهنی درباره ماه رمضان

مقدمه:

ماه رمضان، ماه بندگی، پالایش درون و نزدیکی بیشتر به پروردگار است. این ماه مبارک فرصتی ارزشمند برای بازنگری در رفتارها، تقویت ایمان و حرکت به سوی فضایل اخلاقی فراهم می‌آورد. روزه‌داری در این ایام تنها خودداری از خوردن و آشامیدن نیست، بلکه تمرینی عمیق برای صبوری، مهربانی و مهار نفس به شمار می‌رود. هر سال با فرا رسیدن این ماه، شور معنوی در میان مردم افزایش می‌یابد و توجه به عبادت، یاری نیازمندان و تحکیم پیوندهای خانوادگی پررنگ‌تر می‌شود.

بدنه:

روزه در ماه رمضان تجربه‌ای متفاوت و تأمل‌برانگیز برای انسان رقم می‌زند. زمانی که فرد از سپیده‌دم تا غروب آفتاب از خوردن و نوشیدن پرهیز می‌کند، بیش از پیش قدر نعمت‌های زندگی را می‌داند. این خودداری آگاهانه، اراده را تقویت کرده و به کنترل احساسات و افزایش بردباری کمک می‌کند. همچنین اقامه نماز، تلاوت قرآن و یاد خدا در طول روز، آرامشی ژرف و معنوی در دل روزه‌داران ایجاد می‌کند.

ماه رمضان همچنین عرصه‌ای برای گسترش نوع‌دوستی و همدلی است. بسیاری از افراد با پرداخت صدقه، تهیه مایحتاج برای نیازمندان و انجام کارهای خیر، روح انسان‌دوستی را در جامعه تقویت می‌کنند. در این ایام، حس همبستگی اجتماعی افزایش می‌یابد و خانواده‌ها در کنار سفره‌های سحری و افطار گرد هم می‌آیند تا لحظاتی صمیمی و خاطره‌انگیز را تجربه کنند.

علاوه بر آثار معنوی، روزه فواید جسمانی نیز به همراه دارد. این فرصت می‌تواند به استراحت دستگاه گوارش، ایجاد نظم در الگوی غذایی و بهبود عادات تغذیه‌ای کمک کند. البته توجه به تغذیه سالم و متعادل در وعده‌های سحری و افطار ضروری است تا بدن انرژی لازم برای فعالیت‌های روزانه را حفظ کند.

نتیجه:

رمضان ماهی سرشار از برکت، نورانیت و زمینه‌ساز رشد فردی و اجتماعی است. با بهره‌گیری از فرصت روزه‌داری، عبادت و توجه به نیازهای دیگران، می‌توان جسم و جان را توأمان تقویت کرد. این ماه یادآور اهمیت صبر، مهربانی و همدلی است و هر سال دریچه‌ای تازه به سوی خودسازی و نزدیکی بیشتر به خداوند می‌گشاید.

انشا درباره ماه رمضان طنز

مقدمه:

هر سال با فرارسیدن ماه مبارک رمضان، فضای مدرسه حال‌وهوایی معنوی به خود می‌گیرد و خانم معلم با شور و شوقی مثال‌زدنی از ما می‌خواهد درباره فضایل این ماه انشا بنویسیم. من هم هر بار که این موضوع مطرح می‌شود، پیش از آن‌که به برکات آسمانی بیندیشم، ناخودآگاه به برکات زمینی فکر می‌کنم؛ به‌ویژه آن لحظاتی که در ازدحام اتوبوس، دهان‌های روزه‌دار با عطری خاص و فراموش‌نشدنی، مستقیم حس بویایی بنده را هدف قرار می‌دهند و مرا از ثواب روزه‌داری «محظوظ» می‌کنند. واژه «محظوظ» را نیز از پدرم آموخته‌ام؛ همان زمانی که یارانه واریز می‌شود و ایشان با لبخند رضایت می‌فرمایند: «واقعاً محظوظ شدیم!»

بدنه:

گرچه بنده هنوز در سن‌وسالی هستم که می‌توانم بدون نگرانی چند جرعه آب بنوشم، اما فضای عمومی جامعه در این ماه چنان معنوی می‌شود که حتی اگر بطری آب را با احترام به سمت آسمان بگیرید و در حال نوشیدن باشید، یک نگاه نافذ و اندکی کج از سوی بانویی سالخورده کافی است تا آن آب خنک در کامتان به زهر بدل شود و وجدان‌تان ناگهان فعال گردد.

اما اگر بخواهم منصفانه و علمی به موضوع نگاه کنم، باید اذعان داشت که ماه رمضان برای اقشار مختلف جامعه فواید فراوانی دارد. برای مثال، کارمندان می‌توانند صبح‌ها اندکی بیشتر استراحت کنند؛ چراکه ادارات به منظور فراهم آوردن فرصت بیشتر برای «طاعات و عبادات»، دیرتر آغاز به کار می‌کنند. همچنین تجربه هیجان‌انگیز خوراکی خوردن پنهانی در مخفی‌ترین اتاق اداره ــ دور از چشم همکاران کنجکاو ــ مهارتی است که تنها در این ماه به اوج می‌رسد.

از سوی دیگر، فضای به‌ظاهر ساده‌ای مانند دستشویی، در این ایام به مکانی مقدس و چندمنظوره تبدیل می‌شود؛ خلوتگاهی برای تأملات عمیق همراه با سیگار یا شکلاتی که به‌طور اتفاقی در جیب باقی مانده است. روزه‌داران واقعی نیز از مزایای خاص خود بهره‌مند می‌شوند؛ از جمله امکان مصرف گسترده انواع خوراکی‌ها در وعده‌های افطار و سحر، بدون آن‌که خانواده ایرادی بگیرند. همچنین می‌توانند از ساعات پیش از افطار برای استراحتی عمیق ــ همراه با لب تشنه و صدای خرناس ــ بهره ببرند و آن را نوعی آمادگی معنوی تلقی کنند.

برای وعاظ و خطیبان نیز این ماه فرصت مغتنمی است تا مخاطبانی مشتاق ــ یا دست‌کم ناگزیر ــ بیابند که با دقت به مباحث دقیق و گاه بسیار تخصصی درباره جزئی‌ترین مسائل فقهی گوش فرا دهند؛ از میزان ثواب قطرات آب گرفته تا این‌که چه اموری روزه را باطل می‌کند و چه اموری صرفاً آن را در آستانه خطر قرار می‌دهد. افزون بر این، موضوع رؤیت هلال ماه نیز هر سال جامعه را برای ساعاتی در حالت تعلیق نگه می‌دارد تا مشخص شود ماه دیده شده است یا خیر؛ آن هم توسط بزرگوارانی که تجربه‌ای طولانی در رؤیت آسمان دارند، هرچند نور چشمشان دیگر چندان یاری نکند.

در ساعات نزدیک به افطار نیز جلوه‌های خاصی از این برکات قابل مشاهده است. صف‌های طولانی حلیم، آش و نان، گواه اشتیاق عمومی است. چهره‌ها در این دقایق حالتی ویژه به خود می‌گیرد؛ آمیزه‌ای از معنویت، تمرکز و اندکی شتاب برای رسیدن به سفره‌ای که بر آن آش، حلیم، زولبیا و بامیه، نان و پنیر و سبزی، برنج و مرغ با نظمی باشکوه صف کشیده‌اند. حتی مغازه‌ها نیز با نصب میزهایی در مقابل ورودی و نصب تابلو «حلیم تازه با گوشت گوسفندی» یا «آش رشته خانگی»، در گسترش این فضای معنوی سهمی مؤثر ایفا می‌کنند.

و البته آن نکته معروف که می‌گویند انسان با روزه‌داری حال گرسنگان را بهتر درک می‌کند، سخنی است کاملاً درست؛ زیرا پس از ساعت‌ها گرسنگی، فرد با نگاهی تازه به بشقاب خود می‌نگرد و قدر نعمت‌ها را ــ به‌ویژه در لحظه نخست افطار ــ بیش از پیش می‌داند.

نتیجه:

در مجموع، ماه رمضان برای همه اقشار جامعه سرشار از خیر و برکت است؛ برکاتی که گاه معنوی‌اند و گاه کاملاً ملموس و خوراکی. کافی است اندکی دقت کنیم تا این مواهب را ببینیم و ــ به تعبیر خودمانی ــ خم شویم و آن‌ها را از روی زمین جمع کنیم. این بود انشای بنده؛ رسمی، معیار و تا حد امکان محظوظ‌کننده.

انشای توصیفی درباره ماه رمضان

ماه رمضان ماهی است که به خاطر خصوصیات آن از دیگر ماه‌ها متمایز می‌شود و مهمترین ویژگی آن روزه‌دار بودن مسلمانان در این ماه است اما روزه با هر شرایط و در هر صورت قبول نمی‌شود.

اگر ما ماه رمضانی را گذراندیم، شب‌های احیایی را گذراندیم، روزه‏‌های متوالی را گذراندیم و بعد از ماه رمضان در دل خودمان احساس کردیم که بر خودمان بیش از پیش از ماه رمضان مسلّط هستیم، بر عصبانیت خودمان از سابق بیشتر مسلط هستیم، بر چشم خودمان بیشتر مسلط هستیم، بر زبان خودمان بیشتر مسلط هستیم، بر اعضا و جوارح خودمان بیشتر مسلط هستیم و بالاخره بر نفس خودمان بیشتر مسلط هستیم و می‏توانیم جلو نفس اماره را بگیریم، این علامت قبولی روزه ماست.

اما اگر ماه رمضانی گذشت و تمام شد و بهره ما از ماه رمضان- آن‏طور که پیغمبر اکرم فرمود که بعضی از مردم بهره و استفاده‌شان از روزه فقط گرسنگی و تشنگی است- فقط این بوده که یک ماه گرسنگی و تشنگی کشیدیم (اغلب هم از بس که سحر و افطار می‏خوریم تشنه و گرسنه هم نمی‏شویم ولی لااقل بدحال می‏شویم)، یک بدحالی پیدا کردیم و در نتیجه این بدحالی قدرت ما بر کارکردن کمتر شد و بعد آمدیم روزه را متهم کردیم که روزه هم شد کار در دنیا؟!

بعضی از دانش‌آموزان می‌گویند من در تمام این ماه رمضان قدرت درس خواندنم کم می‌شود و بعضی هم که اهل کارهای سخت هستند می‌گویند قدرت کارم کم می‌شود و توان انجام کار ندارم، پس روزه بد چیزی است، این علامت قبول نشدن روزه ماست؛ چون روزه را باید از صمیم قلب بگیریم.

درصورتی که اگر انسان در ماه رمضان روزه گیر واقعی باشد، اگر واقعاً به خودش گرسنگی بدهد و همین‏طور که گفته شده است سه وعده غذا را تبدیل به دو وعده کند، یعنی قبلاً یک صبحانه و یک ناهار و یک شام می‏خورد، حالا دیگر ناهار نداشته باشد، افطارش فقط به اندازه یک صبحانه مختصر باشد، بعد هم سحر نه خیلی زیاد بر معده تحمیل کند بلکه یک غذای متعارف بخورد، بعد احساس می‏کند که هم نیروی بدنی‏اش بر کار افزایش پیدا کرده است و هم نیروی روحی‏اش بر کار خیر و برای تسلط بر نفس. این حداقل عبادت است.

از آنچه گفتیم نتیجه می‌گیریم که برای بهره بردن از ماه رمضان باید به قلبمان مراجعه کنیم و به جای اینکه به ظاهر روزه و گرسنگی و تشنگی دقت داشته باشیم، به این فکر کنیم که چگونه با روزه گرفتن تبدیل به انسانی بهتر شویم.

---

انشای داستانی درباره ماه رمضان

ماه رمضان ماهی است که با همه ماه‌ها فرق دارد و ما در این ماه روزه می‌گیریم. من در انشای خود قصد دارم خاطره اولین روزی را که روزه گرفتم، بنویسم.

بچه که بودم همه ذوق و شوقم این بود که سحرها با پدر و مادرم بیدار شوم و سحری بخورم. اما مادرم همیشه ضعیف و نحیف بودن مرا بهانه می‌کرد و مرا برای سحری خوردن بیدار نمی‌کرد تا اینکه هفت ساله شدم و به مدرسه رفتم و از همکلاسی‌هایم شنیدم که روزه می‌گیرند، به همین خاطر از مادرم با اصرار خواستم که مرا برای سحری بیدار کند. چقدر آن سفره سحری را دوست داشتم.

برای اولین بار در کنار خانواده‌ام نشستم و صدای روح بخش دعای سحر را شنیدم، احساس می‌کردم بزرگ شده‌ام. البته مادرم گفت که چون از بقیه کوچک‌تر هستم، نمی‌توانم روزه کامل بگیرم و روزه‌ام کله گنجشکی خواهد بود ولی خواهر و برادرم روزه کامل می‌گرفتند. چند روز روزه کله گنجشکی گرفتم تا اینکه یک روز بالاخره قصد کردم که روزه کامل بگیرم.

ظهر ناهار نخوردم و تشنگی و گرسنگی را تا عصر تحمل کردم. فقط چند ساعت به افطار مانده بود که تشنگی آنقدر به من فشار آورد که رفتم یک لیوان پر از آب خوردم. بعد از اینکه تشنگی‌ام رفع شد، عذاب وجدان گرفتم و شروع کردم به گریه کردن! مادرم پیش من آمد و با مهربانی پرسید: «چرا گریه می‌کنی؟ امروز خدا از تو خیلی راضی است چون اولین روزه کامل را گرفتی.» من که با این حرف داغ دلم تازه‌تر شده بود، گریه‌ام شدیدتر شد و با صدای بلند گریه کردم و گفتم: «مامان من روزم باطل شد چون آب خوردم!»

مادرم با مهربانی دستی به سرم کشید و گفت: «عزیزم روزت باطل نشده و تو هنوز روزه‌ای چون هنوز به سن تکلیف نرسیدی روزه‌ات قبول است. تازه اگر حواست نباشد و چیزی بخوری، باز هم روزه‌ات باطل نمی‌شود.» از این حرف مادرم آنقدر خوشحال شدم که حد نداشت.

از این انشا نتیجه می‌گیریم که سراسر دوران کودکی گذشته از خاطرات تلخ و شیرین و مهر و محبت والدین و همدلی در انجام واجبات دینی در خانواده پر است. همین‌طور خاطره اولین روزه‌، خاطره‌ شیرین روزی است که دیگر هیچ وقت در عمرمان تکرار نمی‌شود.

همچنین بخوانید: انشا در مورد شب قدر به ۲ شیوه تحقیقی و ادبی

انشا کودکانه در مورد ماه رمضان

بار دیگر ماه مبارک رمضان آمده است. مادر همیشه می‌گوید این ماه ما مهمان خدا هستیم و باید آداب مهمانیش را ادا کنیم. مثل هر سال من هم تصمیم گرفته ام روزه بگیرم تا بتوانم با همه‌ی آن‌هایی که در شرایط سخت زندگی می‌کنند همدردی کنم. روزه گرفتن به من کمک میکند تا. حداقل چند ساعت در روز انسان‌تر بودن را تمرین کنم، میتوانم شکیبا‌تر باشم، کمتر به فکر خودم باشم، کمتر دروغ بگویم، غیبت کنم و حتی قسم الکی بخورم، بیشتر حواسم به خدا باشد و حتی ذره‌ای هم که شده انسان بهتری باشم. پدرم همیشه می‌گوید کمتر شیرینی و ناهار و شام خوردن نه تنها ضرری ندارد بلکه بدن را قوی‌تر و سالم‌تر می‌کند پس برای من روزه داری تمرین سختی کشیدن برای بهتر شدن است.

درست است که برای سحر بیدار شدن خیلی سخت است و اشکم در می‌آید آن زمانی که آب سرد را به صورتم می‌زنم، اما خیلی لذت می‌برم که همه دور هم جمع شده و در کنار هم غذا می‌خوریم و خود را برای یک روز دیگر روزه گرفتن آماده می‌کنیم. اذان که گفته می‌شود و نماز می‌خوانیم دوباره خواب می‌چسبد، ولی دیگر روز شروع شده و هر کسی سراغ کار خودش می‌رود. هر چند که در طول روز آشپزخانه مانند آهنربایی روحم را دفع و جانم را جذب می‌کند و همواره به غذا و خوراکی فکر میکنم، ولی هر روز این تمرین غلبه بر خوردن ادامه دارد و روحم قوی‌تر می‌شود. واقعیت این است که به همان اندازه که سختی می‌کشم لذت نیز می‌برم.

در روز‌های اول ماه رمضان حوصله‌ی آدم‌ها از مو هم نازک‌تر است. خواهرم همش غر می‌زند و برادرم بیشتر مواقع را می‌خوابد تا کاری به کار کسی نداشته باشد، اما خب هر چه جلوتر می‌رویم و به وسط‌های ماه رمضان میرسیم بدن هم مثل روح بیشتر عاشق روزه داری می‌شود و تحمل همه بالاتر می‌رود. همه اخلاقشان بهتر شده و به کم خوردن، ولی خوش اخلاق بودن عادت می‌کنیم.

همیشه نزدیک به اذان مغرب که می‌شود بار دیگر تمام اعضای خانواده دور هم جمع شده و با هم سر سفره افطار می‌نشینیم. همه‌ی غذا‌ها خوشمزه به نظر می‌رسند و هر کسی در ذهنش به غذای مورد علاقه‌اش فکر می‌کند تا آن را اول بخورد، ولی بعد از اذان یک چای بس است تا بفهمیم آن قدرا هم که فکر میکردیم گشنه نبوده ایم.پدرم همیشه قبل از افطار می‌گوید مهم نیست این روزه روی جسم، معده و قلب و روده و کبد اثر خوبی دارد یا نه که قطعا دارد، ولی مهم روح است. در این ماه کمی به داد روحمان برسیم که حتی با خواندن چند آیه کوتاه از قرآن سیراب شود، با انجام دادن یک کار خیر کوچک مهربان‌تر شود و با تمرین صبر و شکیبایی بزرگ‌تر شود. به فکر روحتان باشیم و آن را آزاد کنیم تا همه‌ی خستگی ها، ناملایمت‌ها و عصبانیت‌ها از آن خارج شود. ان شاالله.

انشای ادبی درباره ماه رمضان

ماه برکت زِ آسمان می‌آید
صوت خوش قرآن و اذان می‌آید

از خواب که بیدار می‌شوی در ظلمات شبانگاه و در مقابل سفره سحری ناگاه خود را بیدار و هشیار می‌یابی. با چشم‌هایی سرخ و خواب آلود، و در میان خواب و بیداری با بی میلی غذا را در دهان می‌گذاری. یازده ماه در ناز و نعمت و چشیدن هر نوع چرب و شیرین آزاد بوده‌ای اما از امروز یک ماه باید دلت را روزه‌سرا کنی. ناگاه بانگ اذان در گوش فلک دمیده می‌شود و همه و همه و همه این بار آماده‌اند.

اذان را که گفتند تمام روز آینده را از خاطرات سال پیش به یاد آوردم که چگونه بی‌تاب می‌شدم. اما به راستی که به یاد آوردنش تا کی بود مانند دیدن؟ نماز را که خواندم، دوباره به بستر گرم و نرم بازمی‌گردم.

صبح گراییده به ظهر که از خواب بر می‌خیزم. تقریباً ساعت یازده ظهر است و من هیچ از روزه‌داری نمی‌دانم. هنوز گویی زندگی ام زندگی روز‌های عادی است. دقیقه‌ها و ثانیه‌ها مثل همیشه به سرعت می‌دوند و می‌روند و همه همانی هستند که بودند و تا ساعت دیگر نخواهند بود. سکوت زیبایی بر همه جا حاکم است.

همه دشواری‌ها از بعدازظهر به من روی می‌آورند. در روزهای رمضان عشق و حال‌های روزانه مانند خورشیدی تابان در میان تابستانی داغ و سوزان در گرم‌ترین حالت خود طلوع می‌کنند و در تاریک‌ترین و نیمه جان‌ترین حالتشان در دم دم‌های شب غروب می‌کنند و بعد از نیم ساعت دوباره جانی دگر می‌گیرند و این بار چون ماه می‌شوند. به راستی که روزه در ساعات اول بهشت است ولی در ساعات آخر کوه کندن است. در عصر در خانه با بی‌تابی از این اتاق تا آن اتاق می‌رفتم تا دقایق زود سپری شود اما دمادم غروب فقط چشمانم را بسته بودم. هر لحظه توانم نصف می‌شد. زمان و به خصوص یک ربع مانده به اذان مانند یک سال می‌گذشت. تا زمانی که ناگاه بانگ اذان مرا زنده کرد، چشم گشودم و لبخند زدم. و این پایانی برای ماموریتی سخت بود ولی آخرش خوش تا سحری دیگر و شروعی دوباره برای مبارزه با نفس آغاز گردد.

انشا ماه رمضان ادبی

ماه رمضان یکی از ماه‌های قمری است که از اسما خدا بوده و به ماه مهمانی خدا معروف است و در این ماه، قرآن بر پیامبر نازل شده است. همچنین مسلمانان در این ماه به مدت ۳۰ روز روزه می‌گیرند. روزه گرفتن به این معنی است که هر کسی باید از اذان صبح تا اذان مغرب هیچ چیزی نخورد. البته این ماه تنها برای روزه گرفتن نیست و فضیلت ماه رمضان بسیار زیاد و نامحدود است. صدقه بر فقیران، احترام به دیگران، صله ارحام، حفظ زبان و چشم و گوش از حرام، مهربانی به یتیمان و نیز پرستش و سجده‌های طولانی، نماز، توبه، صلوات، تلاوت قرآن و فضیلت اطعام همه همه دارای ارزش بیشتر و ثواب بالاتری هستند.

خداوند در ماه پرفضیلت رمضان سفره‌ای پربرکت می‌چیند و تمامی بندگانش را به ضیافتی بزرگ دعوت می‌کند، چقدر زیباست مهمان مهمانی خداوند باشی و کنار سفره‌ای بنشینی که خداوند آن را برایت تدارک دیده است. باید آگاه باشیم که رمضان یک تمرین است. تمرین تسلیم، از خود گذشتن، دل بریدن از غرایز انسانی، تمرین گناه نکردن، تمرین استغفار و توبه کردن و شایسته و لایق مهمانی خدا شدن به خود ما بستگی دارد که رمضان بگذرد و بتوانیم از آن چه یاد گرفته ایم. همچنین گفته می‌شود در این ماه در‌های آسمان و بهشت گشوده و در‌های جهنم بسته می‌شود.

یکی از برکات ماه مبارک رمضان وجود شب‌های قدر است که به مسلمانان تاکید بسیاری برای پاس داشت آن شده. شب‌هایی که گفته می‌شود به احتمال بسیار قوی در آن‌ها قرآن بر حضرت محمد نازل شده است. اهمیت و ارزش این شب‌ها بسیار بالا است و عبادت و راز و نیاز با خداوند در این شب‌ها می‌تواند به اندازه یک سال تاثیر داشته باشد. مراد از قدر تقدیر و اندازه گیری است یعنی این شب شب اندازه گیری بندگی هر انسانی نسبت به خدا است و خداوند نیز حوادث یک سال هر آدمی از قبیل سعادت و شقاوت، خیر و شر، وسعت و تنگی روزی و مرگ و زندگی را در این شب تقدیر می‌کند.

اگر ما ماه رمضانی را گذراندیم، شب‌های احیایی را گذراندیم، روزه‏‌های متوالی را گذراندیم و بعد از ماه رمضان در دلمان احساس کردیم که بر خودمان بیش از پیش مسلّط هستیم، بر عصبانیت خودمان از سابق بیشتر مسلط هستیم، بر چشم و بر زبان و بر اعضا و جوارح خودمان بیشتر مسلط هستیم و بالاخره بر نفس خودمان بیشتر مسلط هستیم و می‌‏توانیم جلو نفس اماره را بگیریم و با مردم مهربان‌تر شده ایم این علامت قبولی روزه ماست. اما اگر ماه رمضانی گذشت و تمام شد و بهره ما از ماه رمضان فقط این بود که یک ماه گرسنگی و تشنگی کشیدیم و در آخر هم هیچ تغییری نکردیم تنها یک بدحالی برایمان خواهد ماند. اینکه هر کدام از ما چه میزان از ماه رمضان استفاده کنیم به خودمان بستگی دارد.

سخن آخر