گزیدهای از نکات برجسته زندگینامه استاد محمدحسین بهجت تبریزی را در این بخش از ستاره خواهید خواند و با همسر، آثار، عشق جوانی و دلیل درگذشت این چهره بیشتر آشنا خواهید شد.
سیدمحمدحسین بهجت تبریزی، مشهور به شهریار، از برجستهترین شاعران معاصر ایران است؛ شاعری که بخش مهمی از شهرت خود را از غزلهای فارسی و منظومههای ترکی آذری به دست آورد و شعرهایش همچنان در میان علاقهمندان ادبیات فارسی و آذری جایگاه ویژهای دارد.
در ادامه این بخش از ستاره، هرآنچه لازم است درباره محمدحسین بهجت تبریزی و زندگی شخصی او بدانید را برایتان آوردهایم، با ما همراه باشید.
زندگینامه محمدحسین بهجت تبریزی
شهریار در خانوادهای اهل فرهنگ در روستای خشکناب، در نزدیکی تبریز، چشم به جهان گشود. پدرش، حاج میرآقا خشکنابی، وکیل دادگستری بود و علاقه زیادی به ادبیات داشت. محمدحسین از همان سالهای کودکی با قرآن، ادبیات فارسی و بهویژه دیوان حافظ آشنا شد و همین آشنایی، زمینه علاقه جدی او به شعر را فراهم کرد.
او دوران ابتدایی را در زادگاهش گذراند و سپس برای ادامه تحصیل راهی تبریز شد. پس از آن به تهران رفت و تحصیلات خود را در دارالفنون ادامه داد و در سالهای جوانی وارد رشته پزشکی شد، اما این رشته را به پایان نرساند.
گفتنی است شعر تنها هنر مورد علاقه شهریار نبود. او به موسیقی و خوشنویسی نیز علاقهمند بود و با ساز سهتار آشنایی داشت. همچنین در خوشنویسی، بهخصوص در خط نستعلیق، مهارت داشت.
همسر و فرزندان شهریار
شهریار پس از سالها زندگی در تهران، در میانسالی با عزیزه عبدخالقی ازدواج کرد و تشکیل خانواده داد. حاصل این ازدواج سه فرزند، دو دختر و یک پسر، بود.
زندگی خانوادگی شهریار در مقایسه با زندگی ادبی او کمتر در آثار و روایتهای عمومی بازتاب پیدا کرده و بخش عمده شهرتش همچنان به شعر و فعالیت ادبی او مربوط است.
عشق جوانی شهریار که بود؟
یکی از بخشهای مشهور زندگی شهریار، ماجرای عشق دوران جوانی اوست. در روایتهای منتشرشده، از دختری به نام ثریا بهعنوان عشق جوانی شهریار یاد شده است. این رابطه سرانجام به ازدواج ثریا با فرد دیگری انجامید و این ناکامی عاطفی تأثیر زیادی بر روحیه و شعر شهریار گذاشت.
آغاز فعالیت ادبی شهریار و تخلص او
شهریار از سالهای کودکی به شعر علاقه داشت و نخستین تجربههای ادبی خود را در سنین پایین آغاز کرد. با این حال، شعرهای فارسی او بخش مهمی از فعالیت ادبی اولیهاش را تشکیل میدادند و غزل، یکی از قالبهای اصلی شعر او بود.
تأثیر حافظ بر زبان و سبک شعری شهریار نیز بسیار پررنگ بود و علاقه عمیق او به غزل حافظ، در بسیاری از اشعارش دیده میشود.
ضمنا شهریار در آغاز فعالیت ادبی خود با نام «بهجت» شعر میسرود، اما بعدها تخلص «شهریار» را برگزید. روایت مشهور این است که او برای انتخاب تخلص تازه، از دیوان حافظ تفأل زد و واژه «شهریار» را دید؛ همین اتفاق باعث شد این نام را بهعنوان تخلص ادبی خود انتخاب کند.
از آن زمان، نام شهریار چنان با شعر او پیوند خورد که نام اصلیاش در میان مردم کمتر از تخلصش شناخته شد.
«حیدربابا یه سلام»؛ شاهکار شهریار به زبان ترکی
یکی از مهمترین اتفاقات دوران شاعری شهریار، روی آوردن جدی او به شعر ترکی آذری بود. نتیجه این تجربه، منظومه مشهور «حیدربابا یه سلام» شد؛ اثری که در سال ۱۳۲۲ منتشر شد و خیلی زود مورد توجه گسترده قرار گرفت.
شهریار در این منظومه از خاطرات کودکی، طبیعت، مردم و فضای زادگاهش سخن میگوید و تصویری زنده از فرهنگ و زندگی مردم آذربایجان ارائه میدهد. «حیدربابا یه سلام» بعدها به زبانهای مختلف ترجمه و به یکی از شناختهشدهترین آثار ادبیات ترکی آذری تبدیل شد.
اشعار مذهبی استاد شهریار
بخش قابل توجهی از شعر شهریار رنگوبوی مذهبی دارد. او اشعاری در مدح پیامبر اسلام (ص)، امام علی (ع) و دیگر شخصیتهای مذهبی سروده است. در میان این آثار، غزل «علی ای همای رحمت» از مشهورترین اشعار او به شمار میرود.
درگذشت استاد شهریار
شهریار در سالهای پایانی عمر با بیماری ریوی دستوپنجه نرم میکرد و سرانجام در شهریور ۱۳۶۷ در تهران درگذشت. پیکر او پس از انتقال به تبریز، بنا بر وصیتش در مقبرهالشعرای تبریز به خاک سپرده شد.
بزرگداشت شهریار در تقویم
۲۷ شهریور، سالروز درگذشت شهریار، در ایران بهعنوان روز شعر و ادب فارسی نامگذاری شده است و هر سال برنامههایی برای بزرگداشت این شاعر در این روز برگزار میشود.
شعر استاد شهریار با صدای خودش
در پایان، یکی از اشعار محمد حسین بهجت تبریزی را با صدای خود او میشنوید.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است.