شعر بهار از شاملو؛ مجموعه اشعار شاملو درباره نوروز و فصل بهار

شعر بهار از شاملو شامل مجموعه اشعار شاملو درباره نوروز و فصل بهار است. بهار و حیات طبیعت در اشعار شاملو از معنا و مفهومی متفاوت برخوردار است. این اشعار بیشتر وصف جامعه زمان حیات شاملو را نشان می‌دهد.

ستاره | سرویس فرهنگ و هنر – بهار، زیباترین شروع طبیعت، همواره دست مایه بهترین اشعار شاعران بوده است. زنده شدن طبیعت در این فصل نمادی از بیداری پس از خوابی طولانی است. با مجموعه‌ای زیبای شعر بهار از شاملو با موضوعات بهار، نوروز و جان گرفتن طبیعت همراه همیشگی ستاره باشید.

توجه:

در دوره ی معاصر، بهار مفهومی کاملا متفاوت پیدا کرد و با توجه به مسایل اجتماعی و سیاسی این دوره، برجسته شد. برجستگی بهارانه از یکسو به سبب اندیشه های ملی گرایانه و تجدید و افتخار به آداب و رسوم ایرانی است و از سویی به سبب شکست های پی درپی اجتماعی و روحیه ی مایوس شاعران به غم و اندوه تبدیل میشود.

یافته ها نشان میدهد که بهار در شعر شاملو با توجه به اوضاع نابسامان زمان شاعر، به جای آنکه به خوشحالی و شادی بینجامد، بیشتر با غم و اندوه همراه است.

شعر بهار از شاملو

سالی

نوروز

بی چلچله بی بنفشه می آید،

جنبش ِ سرد ِ برگ ِ نارنج بر آب

بی گردش ِ مُرغانه ی رنگین بر آینه

سالی

نوروز

بی گندم ِ سبز و سفره می آید،

بی پیغام ِ خموش ِ ماهی از تُنگ ِ بلور

بی رقص ِ عفیف ِ شعله در مردنگی.

سالی

نوروز

همراه به درکوبی مردانی

سنگینی بار ِ سال هاشان بر دوش:

تا لاله ی سوخته به یاد آرد باز

نام ِ ممنوع اش را

وتاقچه گناه

دیگربار

با احساس ِ کتاب های‌ ممنوع

تقدیس شود.

در معبر ِ قتل ِ عام

شمع های‌ خاطره افروخته خواهد شد.

دروازه های‌ بسته

به ناگاه

فراز خواهدشد

دستان اشتیاق از دریچه ها دراز خواهد شد

لبان فراموشی به خنده باز خواهدشد

و بهار

در معبری از غریو

تا شهر

خسته

پیش باز خواهدشد

سالی

آری

بی گاهان

نوروز

چنین آغاز خواهدشد
← شعر بهار از شاملو →

شعر بهار از شاملو

شعر بهار از شاملو

★★★

من باهارم تو زمین

من زمینم تو درخت

من درختم تو باهار

ناز انگشتای بارون تو باغم می کنه

میون جنگلا طاقم می کنه

تو بزرگی مثل شب

اگه مهتاب باشه یا نه

تو بزرگی

مثل شب

خود مهتابی تو اصلا خود مهتابی تو

تازه وقتی بره مهتاب و

هنوز

شب تنها

باید

راه دوری رو بره تا دم دروازه روز

مث شب رود بزرگی

مث شب

تازه روزم که میاد

تو تمیزی

مث شبنم

مث صبح

تو مث مخمل ابری

مث بوی علفی

مثل اون ململ مه نازکی

اون ململ مه

که روی عطر علفا مثل بلاتکلیفی

هاج و واج مونده مردد

میون ماندن و رفتن

میون مرگ و حیات

مث برفایی تو

تازه آبم که بشن برفا و عریون بشه کوه

مث اون قله مغرور بلندی

که به ابرای سیاهی و به بادای بدی می خندی!

من باهارم تو زمین

من زمینم  تو درخت

من درختم تو باهار

ناز انگشتای تو باغم میکنه

میون جنگلا طاقم می کنه.

این شعر از احمد شاملو توسط خشایار اعتمادی به زیبایی خوانده شده است.

همچنین بخوانید: مجموعه عاشقانه های شاملو؛ ۱۴ مورد از بهترین شعر عاشقانه شاملو

اشعار بهاری و نوروزی از شاملو

اشعار بهاری و نوروزی از شاملو

★★★

بر آن فانوس که‌ش دستی نیفروخت

بر آن دوکی که بر رَف بی‌صدا ماند

بر آن آیینه‌ی زنگار بسته

بر آن گهواره که‌ش دستی نجنباند

 

بر آن حلقه که کس بر در نکوبید

بر آن در که‌ش کسی نگشود دیگر

بر آن پله که بر جا مانده خاموش

کس‌اش ننهاده دیری پای بر سر

 

بهارِ منتظر بی‌مصرف افتاد!

 

به هر بامی درنگی کرد و بگذشت

به هر کویی صدایی کرد و اِستاد

ولی نامد جواب از قریه، نز دشت.

 

نه دود از کومه‌یی برخاست در ده

نه چوپانی به صحرا دَم به نی داد

نه گُل رویید، نه زنبور پر زد

نه مرغِ کدخدا برداشت فریاد.
← شعر بهار از شاملو →

بیشتر بخوانید: اشعار شاملو برای آیدا و بررسی تاثیر آیدا بر آثار احمد شاملو

★★★

به صد امید آمد، رفت نومید

بهار آری بر او نگشود کس در.

درین ویران به رویش کس نخندید

کس‌اش تاجی ز گُل ننهاد بر سر.

 

کسی از کومه سر بیرون نیاورد

نه مرغ از لانه، نه دود از اجاقی.

هوا با ضربه‌های دف نجنبید

گُلی خودروی برنامد ز باغی.

 

نه آدم‌ها، نه گاوآهن، نه اسبان

نه زن، نه بچه… ده خاموش، خاموش.

نه کبک‌انجیر می‌خوانَد به دره

نه بر پسته شکوفه می‌زند جوش.

 

به هیچ ارابه‌یی اسبی نبستند

سرودِ پُتکِ آهنگر نیامد

کسی خیشی نبُرد از ده به مزرع

سگِ گله به عوعو در نیامد.

 

کسی پیدا نشد غمناک و خوشحال

که پا بر جاده‌ی خلوت گذارد

کسی پیدا نشد در مقدمِ سال

که شادان یا غمین آهی بر آرد.

 

غروبِ روزِ اول لیک، تنها

درین خلوتگهِ غوکانِ مفلوک

به یادِ آن حکایت‌ها که رفته‌ست

ز عمقِ برکه یک دَم ناله زد غوک…

 

بهار آمد، نبود اما حیاتی

درین ویران‌سرای محنت‌آور

بهار آمد، دریغا از نشاطی

که شمع افروزد و بگشایدش در!

شعر نوروز از شاملو

شعر بهار از شاملو

★★★

از دستهای گرم تو

كودكان توأمان آغوش خویش

سخنها می توان گفت

غم نان اگر بگذارد

 * * *

نغمه در نغمه در افكنده

ای مسیح مادر ای خورشید

از مهربانی بی دریغ جانت

با چنگ تمامی ناپذیر تو سرودها می توانم كرد

غم نان اگر بگذارد

* * *

رنگها در رنگها دویده

از رنگین كمان بهاری تو

كه سراپرده در این باغ خزان رسیده برافراشته است

نقشها می توانم زد

غم نان اگر بگذارد

* * *

چشمه ساری در دل و آبشاری در كف

آفتابی در نگاه و فرشته ای در پیراهن

از انسانی كه تویی

قصه ها توانم كرد

غم نان اگر بگذارد
← شعر بهار از شاملو →

همانگونه که در ابتدای مطلب گفته شد مفهوم شعر بهار از شاملو با معانی و مفاهیمی که در ادبیات کهن آورده شده کاملا متفاوت است. نوع تصویر سازی و نگاه به بهار با جامعه و زمان زیست شاملو مطابقت داشته و اشعار درون مایه انتقادی دارند.




نظری ثبت نشده است

نظر شما چیست؟

ستاره
Logo
ثبت نام رایگان در سایت
عضویت در سایت
تعییر رمز عبور