تاریخ انتشار: ۲۵ شهريور ۱۳۹۷ - ۱۴:۲۰
کد خبر: ۱۲۰۱۹
غزل شماره ۱۱۲ حافظ در رثای قوام‌الدین محمد صاحب عیار سروده شده است که خود و اجدادش همه در کار دیوانی و صاحب عیاری بوده‌اند. حافظ به طور صریح به نام خواجه قوام اشاره می‌کند و اینکه از فراق او دلخون شده است. با این حال به خداوند امیدوار است که صبر و بردباری به او عنایت فرماید. حافظ در این غزل قناعت داشتن را ستایش می‌کند.
فال حافظ - آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد
ستاره | سرویس فرهنگ و هنر

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد
صبر و آرام تواند به من مسکین داد
 
وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت
هم تواند کرمش داد من غمگین داد
 
من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم
که عنان دل شیدا به لب شیرین داد
 
گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیست
آن که آن داد به شاهان به گدایان این داد
 
خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن
هر که پیوست بدو عمر خودش کاوین داد
 
بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی
خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد
 
در کف غصه دوران دل حافظ خون شد
از فراق رخت ای خواجه قوام الدین داد
 
〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰

تعبیر فال حافظ شما

امیدت را برای رسیدن به مراد دلت از دست مده زیرا که زمان وصال یار بسیار نزدیک است. هنگامی که به مال و ثروتی دست یافتی قانع باش و حق دیگران را ضایع مکن چرا که خداوند با قناعتگران است. همیشه توکل بر خدا داشته باش و تردید را از دلت بیرون کن.
 
〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰

شاهد فال:
 
 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰
 

معنی و تفسیر غزل شماره ۱۱۲ حافظ


بیت اول


آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد
صبر و آرام تواند به من مسکین داد


آن کسی که چهره تو را همچون گل سرخ و نسرین، سرخ و سفید کرد و زیبایی بخشید، حتماً می‌تواند به من درمانده هم صبر و آرامش عطا کند.

✦✦✦✦

بیت دوم


وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت
هم تواند کرمش داد من غمگین داد


آن کسی که به مو‌های تو آیین ظلم را آموخت، می‌تواند با کرم و بخشش خود حق من غمدیده را به من بازگرداند. یعنی خداوند داد دل مرا از تو و گیسوان پریشانت می‌گیرد.

✦✦✦✦

بیت سوم


من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم
که عنان دل شیدا به لب شیرین داد


من از همان روزی که فرهاد اختیار دل واله و عاشق خود را به لب شیرین سپرد، از او قطع امید کردم؛ دیگر از او انتظاری ندارم که مانند عاقلان رفتار کند.

✦✦✦✦

بیت چهارم


گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیست
آن که آن داد به شاهان به گدایان این داد


اگر گنجینه طلا نداریم، گوشه قناعت هنوز باقی است. یعنی وقتی پول نداریم، می‌توانیم قناعت پیشه کنیم؛ آری آن کسی که به پادشاهان گنج عطا کرد، به گدایان نیز شیوه قناعت را بخشید.

✦✦✦✦

بیت پنجم


خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن
هر که پیوست بدو عمر خودش کاوین داد


دنیا به لحاظ ظاهرش یک عروس زیبا و مقبول است، اما هر کسی که بخواهد که به او بپیوندد باید عمر خودش را به عنوان مهریه تقدیمش کند.

✦✦✦✦

بیت ششم


بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی
خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد


من از این پس در کنار جویباران دست به دامان سرو خواهم برد، به ویژه اکنون که باد صبا، مژده آمدن بهار را داده است. سرو می‌تواند همان سرو بوستان و یا کنایه از معشوق بلندقامت باشد.

✦✦✦✦

بیت هفتم


در کف غصه دوران دل حافظ خون شد
از فراق رخت‌ ای خواجه قوام الدین داد‌

 
ای خواجه قوام الدین به فریادم برس که در ندیدن روی تو، دل حافظ در دست اندوه زمانه پُر از خون شد. یعنی تو نیستی و روزگار از دوری‌ات دل مرا خون کرده است.
وبگردی
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر:
کلیه پاسخ هایی که توسط کارشناسان و متخصصان هر رشته به کاربران داده میشود کاملا حالت پیشنهادی دارند و نباید به عنوان تشخیص, تجویز, یا رهنمودهای تخصصی و قانونی تلقی شوند و در صورت لزوم شخصی بایستی حتما از منابع تخصصی تر مانند پزشکان متخصص, وکلا, و ... نیز کمک بگیرد. این مسئولیت کاملا بر عهده مخاطبان است که قبل از هر نوع تصمیم گیری یا اقدامی از صحت و مفید بودن این اطلاعات برای خود اطمینان حاصل کرده و صرفا با مسئولیت خودشان به این پیشنهادات عمل کنند.
کلیه سوالات توسط کارشناسان رشته مربوط به هر مطلب پاسخ داده میشود.
به سوالات تکراری, خارج از موضوع, و غیرقابل انتشار پاسخ داده نمیشود.
مطالب پیشنهادی