متن شهادت امام علی | متن ادبی کوتاه و زیبا درباره حضرت علی(ع)

ای کاش علی شویم و عالی باشیم
هم سفره کاسه سفالی باشیم

چون سکه به دست کودکی برق زنیم
نان آور سفره های خالی باشی

دانی زچه رو دیده ما می‌گرید
در ماتم شاه اولیا می‌گرید

تنها ز غمش اهل زمین گریان نیست
عیسی بفلک از این عزا می‌گرید

شد کشته بمحراب عبادت حیدر
هر دیده بحال مرتضی می‌گرید

بـا گفتن “قد قتل” ز جبریل امین
در خلد برین خیر نساء می‌گرید

با آنکه امید همه هستی تو علی
بر عرش خدا قائمه هستی تو علی

آنقدر غریبی که خدا می‌داند
مظلوم تر از فاطمه هستی تو علی

آی خورشید! سر از دریچه‌ی صبح بر نیاور که آفتاب بر شانه‌های ‌غریبانه و مظلومانه‌ی شب تشییع می‌شود 
و در تاریک شهرِ خواب‌زده، همه‌ی بیداری ‌با اشک تا مزاری ناپیدا بدرقه می‌شود.

❆❆❆❆

← متن شهادت امام علی (ع) →

از ماتم جانکاه او هر رادمردى
دست مصیبت مى زند بر سینه و سر

❆❆متن تسلیت شهادت حضرت علی❆❆

ای نسیم، سراغ گل‌ها را مگیر.
ای ماهتاب به نوازش سبزه‌ها و دشت‌ها مرو که بهار خدا را در بهار قرآن کشتند.
قرآن گویا را به ضربت شمشیری ورق ورق بر سجده‌گاه افکندند
و همراه صمیمی پیامبر و همدم عزیز کوثر را به نیرنگ و شمشیر شَرنگْ‌دیده، به خون کشیدند.

❆❆❆❆

به نماز بست قامت که نهد به عرش پا را
به خدا علی نبیند به نماز جز خدا را

به نماز آخرینش چه گذشت من ندانم
که ندای دعوت آمد شه ملک لافتی را

همه اهل بیت عصمت زسرا برون دویدند
ابتا و واعلیا بنمود پر فضا را

❆❆❆❆

❆❆❆❆

امشب سر مهربان نخلی خم شد
در کیسه نان به جای خرما غم شد

در خانه ی دور بیوه ای شیون کرد
همبازی کودک یتیمی گم شد

ناله کن اى دل به عزاى على (ع)
گریه کن اى دیده براى على (ع)

پیش حسین و حسن و زیبنین (ع)
خون چکد از فرق هماى على

❆❆❆❆

← متن برای شهادت امام علی (ع) →

در برج ولا مهر جهانتاب علی است
در شهر علوم سرمدی، باب علی است

از اول خلقت جهان تا محشر
مظلوم ترین شهید محراب،علی است

فراق لاله گون او، چنان سخت و غم افزا شد
که چشمان یتیمان را چنین پر آب مى بینم

هلال صورت او در مُحاق خون، چون پنهان شد
پیمبر را سیه پوشیده با اصحاب مى‌بینم

❆❆پیام تسلیت شهادت امام علی❆❆

در آن شب قدری که قدرش را نمی‌دید
دست شقاوت تیغه‌ای از کینه‌ها داشت

در سجده افتاد آفتاب و ذکر می‌گفت:
در زیر لب «فزت برب الکعبه» را داشت…

شهادت امام علی علیه السلام تسلیت باد

آخر چگونه می‌توان باور کرد خورشید بمیرد؟
چه کسی‌باور می‌کند ماه با دستان کافری شق‌القمر شود؟
چگونه می‌توان از زلالی آب، روشنایی خورشید، لذت عدالت، اوج جوانمردی و عظمت شجاعت دست شست؟
خدایا! مگر یک شمشیر را چقدر توان است؟
مگر یک تکه آهن چه می‌تواند بکند؟
هستی در بهت و شگفتی فرو رفته‌است. فوران مرثیه است. اوج گریه و اشک و اندوه است.
علی به شهادت رسیده‌است…

❆❆❆❆

اشک صخره‌ها جاری است.
سوگواره‌ی سنگ‌ها شنیدنی است.
خجالت لاله‌ها دیدنی است.
عرق شرمندگی بر پیشانی خورشید نشست،
ماه سر به زیر افکند، ستاره‌ها از چشمک‌کردن مضایقه کردند،
ملائک اجازه‌ی لشکرکشی گرفتند، آخر این چه رسم پلید عاشق‌کشی است؟
شگفتا هیچ قومی با امام خویش چنین معامله‌ای نکرد.

فرق عدالت شکافت، دیوار آزادگی و جوانمردی فرو ریخت.
ثلمه‌ای عظیم و فاجعه ‌ای جبران‌ناپذیر اتفاق افتاد.
دستی پلید با فکری شیطانی ماه را به دو نیم کرد.
قرآن ناطق پاره‌پاره بر زمین افتاد، هستیِ هستی نیست شد.

❆❆❆❆

تو با همه‌ای‌، با آن کودک یتیم و آن بیوه‌زن تنها، با آن بیمار کنج خرابه، 
تو التیام درد چاهی ‌و استجابت دعای آه، 
تو همیشه سراغ انسانیت را می‌گیری و احوال بشریت را می‌پرسی، 
تو هنوز هم به فکر شیعه‌ای‌، 
هر چند هیچ‌کس سراغ تو را نمی‌گیرد؛ ای مظلوم تاریخ، “علی”.