غزل شماره ۲۸۶ حافظ حاوی اندرزهای حکیمانه است. در این غزل شش نکته گوشزد شده که میتوانند به عنوان شش مشخصه برای یک فرد موفق به حساب آیند. آسان گرفتن کارها و سختگیری نکردن، خندیدن بر مشکلات و شاد بودن...
غزل شماره ۲۸۵ حافظ در سالهای اول سلطنت شاه شجاع و در مدح او سروده شده است. شاعر در این غزل به شدت از زاهدان ریایی و صوفیان انتقاد میکند. ممدوح حافظ پادشاهی است که خطا را میبخشد و گناه...
غزل شماره ۲۸۴ حافظ به استقبال غزل شاه شجاع سروده شده و زمان آن به سالهای اول سلطنت برمیگردد که در محضر شاه جلسات ادبی تشکیل میشده است. سروش عالم غیب در شب دوشین به شاعر اعلام داشته که شراب...
غزل شماره ۲۸۳ حافظ در ایامی سروده شده که شاعر از حکومت پدر شاه شجاع در مضیقه بوده و از دست به دست شدن سلطنت بسیار خشنود است. در وقت سحرگاهان فرشته غیب به او مژده آورده که دوره حکمرانی...
غزل شماره ۲۸۲ حافظ میگوید برای دیدن یار هوش و حواس خودت را از دست دادهای، اما مطمئن نیستی که او هم مثل تو هست یا نه. حافظ در ابتدا از معشوق سنگدل گردنبلورین، دلبر تندحرکات، شوخ و شیرینگفتار، ظریف...
غزل شماره ۲۸۱ حافظ در تعریف و تمجید شاه شجاع بوده و به غیر از کنایهای که شاعر در بیت دوم این غزل دارد سخنی شکایتآمیز بر زبان نرانده است. در مطلع غزل محبوب را تعویذ میکند و او را...
غزل شماره ۲۸۰ حافظ برای خواجه تورانشاه پس از کسب اجازه بازگشت حافظ از تبعید به شیراز در یزد سروده شده است. حافظ میگوید هنگامی که باد صبا یا همان پیک عاشقان از میان موهای خوشبوی یار من گذشت، به...
غزل شماره ۲۷۹ حافظ حاصل ایام جوانی شاعر و غزلی است که حافظ در وزنی مناسب در آن به ستایش زادگاه خود پرداخته است. در مطلع غزل حافظ شیراز را شهری خوش با وضعیتی بیمانند میداند و دعا میکند که...
غزل شماره ۲۷۸ حافظ پس از قتل عام اهالی اصفهان به دست تیمور سروده شده که لحن کلام شاعر نیز بر این موضوع دلالت دارد. شر و بدی دنیا را فرا گرفته است و حافظ برای اینکه آسوده شود، به...
غزل شماره ۲۷۷ حافظ یکی از غزلهای مشهور حافظ است که پنج بیت آن تکیه کلام مردم و از جمله چهار بیت آن به صورت ضرب المثل بر زبانها جاری است. بیت اول غزل درباره تفاوت عاشق و معشوق است....
غزل شماره ۲۷۶ حافظ غزلی است با مضامین عاشقانه از شاعری چیرهدست که برای آوازخوانها در مجالس عیش و طرب ساخته و پرداخته شده است. حافظ در مطلع غزل میگوید اگر باغبان میخواهد که چند روزی همنشین گل باشد، باید...
غزل شماره ۲۷۵ حافظ یکی از غزلهایی است که روی سخن او با یکی از سرکردگان صوفی است و از یک طرف به زهد خشک و از طرفی به شطحیات او حمله میکند. از او میخواهد که جامه خشن صوفیان...
