دکتر مریم ضابطی - 5
تاریخ انتشار: ۱۲ شهريور ۱۳۹۶ - ۱۶:۴۰
کد خبر: ۱۲۱۲۴
تعداد نظرات: ۱ نظر
غزل شماره 217 حافظ در ایام جوانی سروده شده است. این غزل فاقد هرگونه نکات و مسائل عرفانی بوده و بهره ای از مفاهیم درونی و ایهام نبرده است.
مسلمانان مرا وقتی دلی بود
که با وی گفتمی گر مشکلی بود
 
به گردابی چو می‌افتادم از غم
به تدبیرش امید ساحلی بود
 
دلی همدرد و یاری مصلحت بین
که استظهار هر اهل دلی بود
 
ز من ضایع شد اندر کوی جانان
چه دامنگیر یا رب منزلی بود
 
هنر بی‌عیب حرمان نیست لیکن
ز من محروم‌تر کی سائلی بود
 
بر این جان پریشان رحمت آرید
که وقتی کاردانی کاملی بود
 
مرا تا عشق تعلیم سخن کرد
حدیثم نکته هر محفلی بود
 
مگو دیگر که حافظ نکته‌دان است
که ما دیدیم و محکم جاهلی بود
 

تعبیر فال حافظ شما:

 
 
فکر می‌کنی که همه تو را در دریای مشکلات و سختی‌ها رها کرده‌ و کسی به فکر نجات تو نیست. این مشکلات همه نشانه‌ای از مصلحت خداوند است و تو در بوته آزمایش قرار گرفته‌ای. نگران نباش که لطف الهی شامل حالت خواهد شد و کاردانی تو، تو را نجات خواهد داد. البته بدان که این مصائب همگی بخاطر نادانی خودت بوده است.
 
 
 
شاهد فال:
 
 

برای گرفتن مجدد فال حافظ ابتدا نیت کرده و سپس بر روی تصویر زیر کلیک کنید
فال حافظ
وبگردی
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر:
کلیه پاسخ هایی که توسط کارشناسان و متخصصان هر رشته به کاربران داده میشود کاملا حالت پیشنهادی دارند و نباید به عنوان تشخیص, تجویز, یا رهنمودهای تخصصی و قانونی تلقی شوند و در صورت لزوم شخصی بایستی حتما از منابع تخصصی تر مانند پزشکان متخصص, وکلا, و ... نیز کمک بگیرد. این مسئولیت کاملا بر عهده مخاطبان است که قبل از هر نوع تصمیم گیری یا اقدامی از صحت و مفید بودن این اطلاعات برای خود اطمینان حاصل کرده و صرفا با مسئولیت خودشان به این پیشنهادات عمل کنند.
کلیه سوالات توسط کارشناسان رشته مربوط به هر مطلب پاسخ داده میشود.
به سوالات تکراری, خارج از موضوع, و غیرقابل انتشار پاسخ داده نمیشود.
نظر کاربران
انتشار یافته: ۱
در انتظار بررسی: ۰
محمد
Iran, Islamic Republic of
06:30 - 1397/01/12
با سلام
چرا نوشتید "این شعر فاقد هرگونه نکته عرفانیست"؟؟؟
در حالیکه در حدیث سرو فرزند آیت الله انصاری همدانی میگن یکبار این شعر رو پیش پدر خواندن و به شدت پدرشون منقلب شدند.فارغ از این قضیه به نظر هر فردی با دانش ادبی حداقلی هم میرسه که کاملا عرفانیه.
در این غزل ویژگی خاصّی به چشم می خورد که جای آن دارد دربارة آن سخن گفته شود . حافظ در جوانی تحت تأثیر سبک سهل و ممتنع سعدی و شیوه غزلسرایی او بوده و در اوایل کار به هیچ وجه در مضامین اشعارش نکات و مسائل عرفانی را نمی گنجانیده است . از طرفی دیگر ، کمتر در صدد ساختن غزلی با مفهوم درونی و ایهام بر می آمده است زیرا هنوز در مطالعه کتب و نوشتجات عرفا و مشایخ متصوفه و مکتبهای عرفانی متبحر و کارآمد صاحب عقیده نشده و در گرداب سیاست و مکتبهای صریح از حاکمان مسلط شیراز نیفتاده بوده است.

بدیهی است محصول کار چنین شاعری که درصدد آن نیست تا باطن غزلهایش به صورت نامه پر محتوایی باز گو کننده درد دلها و مسائل سیاسی روز و ظاهر آن پوششی عشقی و عرفانی داشته باشد به صورت غزلهای مکتب وقوع ساخته و پرداخته خواهد شد و معانی ابیات غزل ، تداوم منطقی به خود گرفته و به حالت رویداد گویی در می آید که به سبک غزلسرایی سعدی نزدیک می شود و این غزل مورد بحث یکی از آنهاست .
شرح جلالی - دکتر عبدالحسین جلالیان