غزل شماره ۲۴۷ حافظ در هنگامی سروده شده که حکم تبعید شاعر در شیراز قطعی شده بود. این غزل را برای شاه یحیی سروده و برای او به یزد ارسال داشته است. شاعر از باد صبا که پیک عاشقان است...
غزل شماره ۲۴۶ حافظ در سالی که ماه رمضان در فرجه پایان فصل بهار قرار گرفته و عید فطر مقارن روزهای آخر ایام بهاری بوده است سروده شده است. با پایان ماه رمضان بساط نوشخواری برپا شده است و شاعر...
غزل شماره ۲۴۵ حافظ یکی از غزلهایی است که در سالهای آخر زندگانی شاعر و در سالهای اول سلطنت شاه منصور سروده شده است. این غزل با مخاطب قرار دادن طوطی که اسرار را بازگو میکند، آغاز میشود. حافظ دعا...
غزل شماره ۲۴۴ حافظ در کمال سادگی سروده شده و به رویدادگویی پرداخته است. این غزل نمیتواند مربوط به ایام جوانی شاعر باشد. در آن صحبت از شبی خوش است که دوستان و یاران در خلوت نشستهاند و در آن...
غزل شماره ۲۴۳ حافظ یکی از غزلهایی است که شاعر پس از تعارفات بیت مطلع در بیت دوم به پادشاه میگوید که به دستگیری افتادگان بپردازد. او در مطلع عطر یار را به سخن آشنا تشبیه میکند که باد صبا...
غزل شماره ۲۴۲ حافظ میگوید شما پیروز میشوید و خبر بسیار خوبی نزدیک است که شما را به حد کمال میرساند و حق خودتان را میگیرید. در این غزل پرچم پیروزی پادشاه پدیدار شده و مژده و بشارت فتح او...
گلدوزی روی لباس از جمله هنرهایی است که علاوه بر زیبایی بسیار ساده است. با به کارگیری آن میتوانید طرحهای متفاوتی بر روی لباسهای مختلف ایجاد کرده و زیبایی و جذابیت بیشتری به لباس خود ببخشید.
غزل شماره ۲۴۱ حافظ بعد از مراجعت از تبعید و در شیراز و هنگامی سروده شده که شاعر در کمال تنگدستی و سختی معیشت به سر میبرده است. گویا همنشینان سابق حافظ در حال عیش و طرب و سرخوشی هستند...
غزل شماره ۲۴۰ حافظ میگوید شاعر از اینکه هنوز نتوانسته دلیل کمتوجهی شاه را پس از بازگشت به شیراز نسبت به خود دریابد، دچار حیرت است. زمستان رفته و باد بهاری میوزد؛ حافظ در این هوای خوش میخواهد که می...
غزل شماره ۲۳۹ حافظ میگوید شکایت و غصه را کنار بگذار. به وظیفهات عمل کن در این صورت است که مژده رسیدن به مراد را به تو میدهند. مژده بهاران رسیده و در دشت و دمن سبزه روییده است، پرندگان...
غزل شماره ۲۳۸ حافظ میگوید هلال ماه در آسمان مانند زینت جهان بر ابروی عید است اما بلافاصله اضافه میکند که عاشقان هلال زیبای عید را نه در آسمان بلکه باید در ابروی یار ببینند. در ادامه حال خویش را...
غزل شماره ۲۳۷ حافظ در زمان تسلط شاه محمود و دوری شاه شجاع از شیراز سروده شده است. حافظ از ناکامی خویش در وصال محبوب گلایه میکند که در حال کشیدن نفس آخر است اما هنوز بختش از خواب غفلت...
